گراند زیرو؛ آن زمان و اکنون

«حوض جدید یادبود برج شمالی»

در ژوئیه ۲۰۱۱ (تیر–مرداد ۱۳۹۰ شمسی)، ساخت حوض یادبود و بازتابی‌ای که محدوده محل پیشین «برج شمالی» را دربر می‌گیرد، به مراحل پایانی نزدیک شد. این حوض را مایکل آراد، معمار اسرائیلی-آمریکایی، و پیتر واکر، معمار منظر آمریکایی، به‌عنوان بخشی از «یادبود ملی ۱۱ سپتامبر» طراحی کردند. این بنای یادبود در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۱ (۲۰ شهریور ۱۳۹۰ شمسی)، طی مراسمی ویژه خانواده‌های قربانیان افتتاح شد و از روز بعد، ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۱ (۲۱ شهریور ۱۳۹۰ شمسی)، درهای آن به روی عموم باز شد.

«حوض جدید یادبود برج شمالی»

حوض‌های بازتابی شمالی و جنوبی، بزرگ‌ترین آبشارهای مصنوعی آمریکای شمالی را در خود جای داده‌اند. آب در هر یک از این حوض‌ها حدود ۹ متر به درون یک حوضچه مربع‌شکل فرو می‌ریزد. مایکل آراد می‌گوید این حوض‌ها نمادی از «غیابِ قابل مشاهده» هستند؛ جایی که آب به درون فضای خالی‌ای جاری می‌شود که هرگز نمی‌توان آن را پُر کرد.

روی دیواره برنزی اطراف حوض شمالی، نام قربانیان حملات ۱۱ سپتامبر حک شده است؛ از جمله افرادی که در «مرکز تجارت جهانی یک» حضور داشتند، مسافران و خدمه پرواز شماره ۱۱ امریکن ایرلاینز که هواپیماربایان آن را به این ساختمان کوبیدند، و همچنین کسانی که در بمب‌گذاری تروریستی ۲۶ فوریه ۱۹۹۳ (۷ اسفند ۱۳۷۱ شمسی) در زیر برج شمالی جان باختند.

«حوض جدید یادبود برج جنوبی»

در ژوئیه ۲۰۱۱ (تیر–مرداد ۱۳۹۰)، ساخت حوض یادبودی که محدوده محل قرارگیری برج جنوبی را دربر می‌گرفت، به مراحل پایانی نزدیک شده بود. این حوض را «مایکل آراد»، معمار اسرائیلی-آمریکایی، و «پیتر واکر»، معمار منظر آمریکایی، به‌عنوان بخشی از «یادبود ملی ۱۱ سپتامبر» طراحی کردند. این یادبود جدید در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۱ (۲۰ شهریور ۱۳۹۰)، طی مراسمی ویژه خانواده‌های قربانیان، به‌طور رسمی افتتاح شد و روز بعد، ۱۲ سپتامبر (۲۱ شهریور)، به روی عموم گشوده شد.

«حوض جدید یادبود برج جنوبی»

حوض‌های بازتابی شمالی و جنوبی، بزرگ‌ترین آبشارهای مصنوعی آمریکای شمالی را در خود جای داده‌اند. آب در هر یک از این حوض‌ها حدود ۹ متر به درون یک حوضچه مربع‌شکل فرو می‌ریزد. مایکل آراد می‌گوید این حوض‌ها نمادی از «غیابِ قابل مشاهده» هستند؛ جایی که آب به درون فضای خالی‌ای جاری می‌شود که هرگز نمی‌توان آن را پُر کرد.

روی دیواره برنزی اطراف حوض جنوبی، نام شماری از قربانیان حملات ۱۱ سپتامبر حک شده است؛ از جمله افرادی که در «مرکز تجارت جهانی دو» حضور داشتند و مسافران و خدمه پرواز شماره ۱۷۵ یونایتد ایرلاینز که هواپیماربایان آن را به این برج کوبیدند؛ نیروهای امدادی و نجاتی که در جریان عملیات جان باختند؛ قربانیان حاضر در ساختمان پنتاگون و مسافران و خدمه پرواز شماره ۷۷ امریکن ایرلاینز که هواپیماربایان آن را به پنتاگون کوبیدند؛ و همچنین مسافران و خدمه پرواز شماره ۹۳ یونایتد ایرلاینز که پس از ربوده‌شدن، در نزدیکی شنکسویل در ایالت پنسیلوانیا سقوط کرد.

«میدان جدید یادبود»

محل هتل سابق ماریوت به بخشی از «میدان یادبود ۱۱ سپتامبر» تبدیل شد؛ میدانی که مایکل آراد، معمار اسرائیلی-آمریکایی، و پیتر واکر، معمار منظر آمریکایی، آن را طراحی کردند. این مجموعه در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۱ (۲۰ شهریور ۱۳۹۰ شمسی) طی مراسمی ویژه خانواده‌های قربانیان افتتاح شد و از روز بعد، ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۱ (۲۱ شهریور ۱۳۹۰ شمسی)، درهای آن به روی عموم باز شد.

«اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی» که مالک زمینی است که هتل ویران‌شده در آن قرار داشت، با توافقی در اکتبر ۲۰۰۳ (مهر–آبان ۱۳۸۲ شمسی) زمینه را فراهم کرد تا این محل به بخشی از میدان یادبود تبدیل شود. بر اساس این توافق، قرارداد اجاره شرکت «هاست ماریوت» که قرار بود تا سال ۲۰۹۴ (۱۴۷۲–۱۴۷۳ شمسی) ادامه داشته باشد، زودتر از موعد پایان یافت. این توافق همچنین شرکت هاست ماریوت را از تعهد بازسازی هتل معاف کرد.

«ساختمان‌های خدماتی جدیدِ میدان یادبود»

بیش از ۴۰۰ درخت بلوط سفید مردابی در اطراف دو حوض بازتابیِ میدان یادبود کاشته شده‌اند.

دو ساختمان کوچک نیز در محدوده‌ای قرار دارند که هتل سابق در آن ساخته شده بود. شرکت «PWP Landscape Architecture» متعلق به پیتر واکر، معمار منظر آمریکایی که طراحی میدان را بر عهده داشت، می‌گوید وظیفه اصلی این دو ساختمان، تأمین تهویه برای فضاها و تأسیسات زیر میدان است. این ساختمان‌ها همچنین بخش‌های خدماتی و یک مرکز فرماندهی امنیتی را در خود جای داده‌اند.

«ساختمان جدید شماره چهار مرکز تجارت جهانی»

در سال ۲۰۱۱ (۱۳۸۹–۱۳۹۰ شمسی)، ساختمان جدید شماره چهار مرکز تجارت جهانی در بخشی از محل ساختمان قدیمی آن در حال ساخت بود. طراحی این برج را شرکت معماری ژاپنی «ماکی و همکاران» بر عهده داشت و این پروژه بخشی از طرح جامع دانیل لیبسکیند، معمار آمریکایی، برای بازسازی مجموعه مرکز تجارت جهانی بود که در سال ۲۰۰۳ (۱۳۸۱–۱۳۸۲ شمسی) ارائه شد. شرکت ساختمانی «سیلورستین پراپرتیز» در ۲۶ اوت ۲۰۱۰ (۴ شهریور ۱۳۸۹ شمسی) مجوز ساخت و بهره‌برداری از «مرکز تجارت جهانی چهار» را در قالب قرارداد اجاره با «اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی» دریافت کرد.

«ساختمان جدید شماره سه مرکز تجارت جهانی»

در سال ۲۰۱۱ (۱۳۸۹–۱۳۹۰ شمسی)، ساختمان جدید شماره سه مرکز تجارت جهانی در بخش دیگری از محل ساختمان قدیمی در حال ساخت بود. طراحی این برج را شرکت معماری بریتانیایی «راجرز استیرک هاربر + پارتنرز» بر عهده داشت. این برج نیز بخشی از طرح جامع دانیل لیبسکیند، معمار آمریکایی، برای بازسازی مجموعه مرکز تجارت جهانی بود که در سال ۲۰۰۳ (۱۳۸۱–۱۳۸۲ شمسی) ارائه شد. شرکت ساختمانی «سیلورستین پراپرتیز» در ۲۶ اوت ۲۰۱۰ (۴ شهریور ۱۳۸۹ شمسی) مجوز ساخت و بهره‌برداری از «مرکز تجارت جهانی سه» را در قالب قرارداد اجاره با «اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی» دریافت کرد.

«ساختمان جدید شماره چهار مرکز تجارت جهانی»

ساختمان ۷۲ طبقه «مرکز تجارت جهانی چهار» در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۳ (۲۲ آبان ۱۳۹۲ شمسی) افتتاح شد. این برج با ارتفاع ۲۹۷ متر، قرار بود پس از تکمیل همه برج‌های مجموعه، چهارمین آسمان‌خراش بلند مرکز تجارت جهانی باشد. فومیهیکو ماکی، معمار این برج، «مرکز تجارت جهانی چهار» را «برجی مینیمال» توصیف کرده است؛ ساختمانی که حضوری متناسب و چشمگیر دارد، اما در عین سادگی، آرام و باوقار است.

حدود یک‌سوم فضای اداری «مرکز تجارت جهانی چهار» به دفتر مرکزی جدید «اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی» اختصاص یافت. از دیگر مستأجران اداری این برج می‌توان به شهرداری نیویورک، «مدیامث»، «مورنینگ‌استار»، شبکه ورزشی «اسپورتس‌نت نیویورک» (SNY)، «اسپاتیفای»، «استرلینگ انترتینمنت» و شرکت «زوریخ امریکن اینشورنس» اشاره کرد.

سکوی ساختمان ۴ مرکز تجارت جهانی نیز شامل سه طبقه فضای تجاری روی زمین و دو طبقه فضای تجاری زیرزمینی است.

ساختمان جدید شماره ۳ مرکز تجارت جهانی

برج ۸۰ طبقه‌ای شماره ۳ مرکز تجارت جهانی در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۸ (۲۱ خرداد ۱۳۹۷) افتتاح شد. این برج با ارتفاع ۳۲۸ متر، قرار است پس از تکمیل ساخت همه برج‌های مجموعه مرکز تجارت جهانی، سومین برج بلند این مجموعه باشد.

از ویژگی‌های شاخص ساختمان شماره ۳ مرکز تجارت جهانی می‌توان به سازه فولادی بیرونی آن با مهاربندهای «K» شکل و همچنین تراس‌هایی در طبقات ۱۷، ۶۰ و ۷۶ اشاره کرد. از جمله شرکت‌هایی که در بخش‌های اداری این ساختمان مستقر هستند، می‌توان «آسانا»، «کسپر اسلیپ»، «کوزن اوکانر»، «دیاجئو»، «گروپ‌ام»، «هادسن ریور تریدینگ»، «آی‌ای‌اکس گروپ»، «کِلی درای و وارن»، «مک‌کینزی اند کمپانی» و «اوبر» را نام برد. این ساختمان همچنین پنج طبقه فضای تجاری دارد.

ساختمان جدید شماره ۲ مرکز تجارت جهانی

در سال ۲۰۱۱ (۱۳۸۹–۱۳۹۰)، عملیات ساخت پیِ ساختمان جدید شماره ۲ مرکز تجارت جهانی در بخش شمالی محدوده‌ای که ساختمان اصلی در آن قرار داشت، آغاز شد. «اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی» که مالک این محل است، در ۲۶ اوت ۲۰۱۰ (۴ شهریور ۱۳۸۹) طرح ساخت‌وساز شرکت توسعه‌دهنده «سیلورستین پراپرتیز» را تصویب کرد.

طرح اولیه ساختمان شماره ۲ مرکز تجارت جهانی که در سال ۲۰۰۶ (۱۳۸۴–۱۳۸۵) از سوی شرکت معماری بریتانیایی «فاستر + پارتنرز» ارائه شد، برجی ۷۹ طبقه با ارتفاع ۴۱۱ متر را در نظر گرفته بود؛ برجی که قرار بود دومین ساختمان بلند مجموعه مرکز تجارت جهانی باشد.

طرح جدید ساختمان شماره ۲ مرکز تجارت جهانی از شرکت «فاستر + پارتنرز» (۲۰۰۶ / ۱۳۸۴–۱۳۸۵)

ویژگی شاخص این طرح، چهار بخش الماس‌شکل در بام برج است که به‌صورت شیب‌دار به سمت میدان یادبود ۱۱ سپتامبر و حوضچه‌های بازتابی آن پایین می‌آیند؛ همان جایی که پیش‌تر برج‌های دوقلو قرار داشتند.

مرکز حمل‌ونقل جدید «اوکولوس» در مجموعه مرکز تجارت جهانی

در سال ۲۰۱۱ (۱۳۸۹–۱۳۹۰)، ساخت مرکز حمل‌ونقل جدید «اوکولوس» در مجموعه مرکز تجارت جهانی، در بخش جنوبی محدوده‌ای که ساختمان اصلی در آن قرار داشت، در حال انجام بود.

این مرکز قرار است به‌عنوان ایستگاهی برای شبکه ریلی «پورت اتوریتی ترنس-هادسن» یا «پَث» (PATH) فعالیت کند؛ شبکه‌ای که منطقه منهتن در شهر نیویورک را به شمال‌شرقی ایالت نیوجرسی متصل می‌کند. این ایستگاه جدید جایگزین ایستگاه موقتی نزدیکی خواهد شد که در ۲۳ نوامبر ۲۰۰۳ (۲ آذر ۱۳۸۲) افتتاح شد و خدمات قطارهای «پَث» در منهتن جنوبی را که از زمان حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ (۲۰ شهریور ۱۳۸۰) متوقف شده بود، دوباره برقرار کرد.

«اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی» که بهره‌برداری از ایستگاه «پَث» را بر عهده دارد، در ژانویه ۲۰۰۴ (دی و بهمن ۱۳۸۲) طرح ایستگاه جدید را که توسط معمار اسپانیایی «سانتیاگو کالاتراوا» طراحی شده بود، تصویب کرد. در ابتدا قرار بود این ایستگاه در سال ۲۰۰۹ (۱۳۸۷–۱۳۸۸) افتتاح شود، اما تغییرات در طراحی باعث شد آغاز ساخت سازه روی زمین آن تا ژوئیه ۲۰۰۸ (تیر و مرداد ۱۳۸۷) به تأخیر بیفتد.

ساختمان جدید شماره ۲ مرکز تجارت جهانی

طبقات زیرزمینی و سازه اصلی ساختمان شماره ۲ مرکز تجارت جهانی در دسامبر ۲۰۱۲ (آذر و دی ۱۳۹۱) تا سطح خیابان تکمیل شد.

شرکت توسعه‌دهنده «سیلورستین پراپرتیز» در سال ۲۰۱۳ (۱۳۹۱–۱۳۹۲) ساخت این برج را متوقف کرد تا برای آن مستأجران اصلی و بزرگ پیدا کند. محل ساخت این ساختمان تا سپتامبر ۲۰۲۱ (شهریور و مهر ۱۴۰۰) همچنان بدون فعالیت باقی مانده بود.

شرکت توسعه‌دهنده در سال ۲۰۱۵ (۱۳۹۳–۱۳۹۴) از طرح جدیدی برای ساختمان شماره ۲ مرکز تجارت جهانی رونمایی کرد. این طرح در چارچوب توافق اولیه‌ای ارائه شد که بر اساس آن، شرکت‌های «نیوز کورپ» و «توئنتی‌فرست سنتری فاکس» قرار بود نزدیک به نیمی از فضای اداری این برج را اجاره کنند.

طرح ارائه‌شده از سوی شرکت دانمارکی «گروه بیارکه اینگلس» (BIG)، ساختمانی متشکل از هفت حجم جعبه‌ای را در نظر می‌گیرد که روی یکدیگر قرار گرفته‌اند. ارتفاع این ساختمان نیز تقریباً مشابه طرح اولیه شرکت «فاستر + پارتنرز» است.

پس از آنکه دو غول رسانه‌ای آمریکایی از اجاره فضای ساختمان شماره ۲ مرکز تجارت جهانی منصرف شدند، شرکت «سیلورستین پراپرتیز» در ژانویه ۲۰۲۰ (دی و بهمن ۱۳۹۸) از شرکت «فاستر + پارتنرز» خواست طرح سال ۲۰۰۶ خود را به‌طور اساسی بازطراحی کند.

این شرکت املاک به صدای آمریکا گفته است که در روزهای منتهی به بیستمین سالگرد حملات ۱۱ سپتامبر، یعنی ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۱ (۲۰ شهریور ۱۴۰۰)، روند بازطراحی ساختمان شماره ۲ مرکز تجارت جهانی توسط شرکت «فاستر + پارتنرز» همچنان ادامه داشت و هنوز تاریخ مشخصی برای انتشار عمومی تصاویر طرح جدید این برج اعلام نشده بود.

سازه فلزی موقتی که اطراف محل غیرفعال ساخت ساختمان شماره ۲ مرکز تجارت جهانی قرار دارد، به لطف نقاشی‌های دیواری رنگارنگی که روی نمای بیرونی آن کشیده شده، به یکی از جاذبه‌های محبوب گردشگران تبدیل شده است.

در ژوئن ۲۰۱۸ (خرداد و تیر ۱۳۹۷)، به سفارش شرکت «سیلورستین پراپرتیز» و «اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی»، هنرمندان خیابانی برای زیباتر کردن این محدوده، نقاشی‌های دیواری رنگارنگ و امیدبخشی روی این سازه‌ها اجرا کردند. این پروژه در سپتامبر همان سال (شهریور و مهر ۱۳۹۷) به پایان رسید. همچنین در اکتبر ۲۰۲۰ (مهر و آبان ۱۳۹۹)، یک فضای روباز با نام «اوکولوس بیر گاردن» در ضلع خیابان چرچ این محل افتتاح شد.

مرکز حمل‌ونقل جدید «اوکولوس» در مجموعه مرکز تجارت جهانی

ایستگاه «پَث» در مرکز حمل‌ونقل «اوکولوس» مجموعه مرکز تجارت جهانی، در ۳ مارس ۲۰۱۶ (۱۳ اسفند ۱۳۹۴) به روی عموم باز شد. با این حال، فروشگاه‌های تجاری و برخی از ورودی‌های هم‌سطح خیابان در آن زمان هنوز افتتاح نشده بودند.

سقف سفید و شاخص این ایستگاه از دو سازه قوسی تشکیل شده که روی هر یک، تیغه‌هایی رو به بالا و شبیه بال قرار گرفته‌اند. به گفته «سانتیاگو کالاتراوا»، معمار این بنا، طراحی آن قرار است یادآور کبوتری باشد که از دستان یک کودک رها می‌شود. میان این دو قوس، نورگیر باریکی قرار دارد که در روزهای معتدل سال باز می‌شود و هر سال در ۱۱ سپتامبر (۲۰ شهریور) نیز گشوده می‌شود.

هزینه ۴ میلیارد دلاری مرکز حمل‌ونقل «اوکولوس» آن را به گران‌ترین ایستگاه قطار در ایالات متحده تبدیل کرد؛ رقمی که تقریباً دو برابر بودجه اولیه ۲.۲ میلیارد دلاری پروژه بود. تکمیل این ایستگاه همچنین هفت سال بیشتر از زمانی که در ابتدا برنامه‌ریزی شده بود، طول کشید.

دو طبقه از بخش‌های زیرِ سطح خیابان این ایستگاه، بخشی از مرکز خرید «وستفیلد ورلد ترید سنتر» را در خود جای داده‌اند؛ مرکزی که مدیریت آن بر عهده شرکت فرانسوی املاک تجاری «یونی‌بِیل-رودامکو-وستفیلد» (URW) است. این مرکز خرید جایگزین یک مرکز خرید زیرزمینی یک‌طبقه شده که در حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ (۲۰ شهریور ۱۳۸۰)، در زیر مجموعه قدیمی مرکز تجارت جهانی تخریب شد.

مرکز خرید «اوکولوس» و ورودی‌های باقی‌مانده در سطح خیابان، در ۱۶ اوت ۲۰۱۶ (۲۶ مرداد ۱۳۹۵) افتتاح شدند.

ساختمان «اوکولوس» برای نخستین بار در ۱۰ نوامبر ۲۰۲۰ (۲۰ آبان ۱۳۹۹)، به مناسبت روز کهنه‌سربازان، با نورهای قرمز، سفید و آبی روشن شد. این نورپردازی پس از آن انجام گرفت که «اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی» سامانه روشنایی مجموعه را با چراغ‌های LED کم‌مصرف و مجهز به قابلیت تغییر رنگ ارتقا داد. این نهاد اعلام کرد نصب ۱۳ هزار چراغ LED در اوکولوس و دیگر بخش‌های مجموعه مرکز تجارت جهانی، علاوه بر کاهش انتشار کربن، در همان سال نخست ۷۰۰ هزار دلار صرفه‌جویی به همراه خواهد داشت.

ساختمان جدید شماره ۱ مرکز تجارت جهانی

در سال ۲۰۱۱ (۱۳۸۹–۱۳۹۰)، ساختمان جدید شماره ۱ مرکز تجارت جهانی در بخش غربی محدوده‌ای که ساختمان اصلی در آن قرار داشت، در حال ساخت بود.

این ساختمان که در ابتدا «برج آزادی» نام داشت، پس از آن وارد مرحله ساخت شد که توسعه‌دهنده آن، «اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی»، طرح ارائه‌شده در ژوئن ۲۰۰۵ (خرداد و تیر ۱۳۸۴) از سوی «دیوید چایلدز»، معمار آمریکایی شرکت «اسکیدمور، اوینگز و مریل»، را تأیید کرد. عملیات ساخت ساختمان در ۲۷ آوریل ۲۰۰۶ (۷ اردیبهشت ۱۳۸۵) آغاز شد.

«لری سیلورستین»، توسعه‌دهنده املاک، در یک نشست خبری در ۲۵ آوریل ۲۰۰۶ (۵ اردیبهشت ۱۳۸۵) اعلام کرد که حق ساخت «برج آزادی» را به «اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی» واگذار کرده است؛ نهادی که او در ژوئیه ۲۰۰۱ (تیر و مرداد ۱۳۸۰) کل مجموعه مرکز تجارت جهانی را از آن اجاره کرده بود. در مقابل، او حق توسعه ساختمان‌های اداری جدید شماره ۲، ۳ و ۴ مرکز تجارت جهانی را برای شرکت خود و در چارچوب طرح بازسازی این مجموعه حفظ کرد.

طرح «برج آزادی» که «دیوید چایلدز» ارائه کرده بود، تفاوت زیادی با طرح سال ۲۰۰۲ (۱۳۸۰–۱۳۸۱) «دنیل لیبسکیند»، معمار آمریکایی، داشت؛ طرحی که «شرکت توسعه منهتن جنوبی» در سال ۲۰۰۳ (۱۳۸۱–۱۳۸۲) آن را در چارچوب طرح جامع لیبسکیند برای بازسازی مجموعه مرکز تجارت جهانی تصویب کرده بود. با این حال، طرح چایلدز یکی از عناصر اصلی ایده لیبسکیند را حفظ کرد: اینکه ارتفاع برج آزادی به ۵۴۲ متر، معادل ۱٬۷۷۶ فوت، برسد؛ عددی که به سال ۱۷۷۶ میلادی، سال استقلال ایالات متحده، اشاره دارد.

«اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی» در ۲۷ مارس ۲۰۰۹ (۷ فروردین ۱۳۸۸) نام «برج آزادی» را به «ساختمان شماره ۱ مرکز تجارت جهانی» تغییر داد. سپس در ۷ ژوئیه ۲۰۱۰ (۱۶ تیر ۱۳۸۹)، شرکت املاک تجاری «دورست اورگنایزیشن» مستقر در نیویورک، به‌عنوان شریک توسعه‌دهنده ساختمان شماره ۱ مرکز تجارت جهانی به «اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی» پیوست

تا سپتامبر ۲۰۱۱ (شهریور و مهر ۱۳۹۰)، سازندگان ساختمان شماره ۱ مرکز تجارت جهانی به طبقه ۸۰ از برج ۱۰۴ طبقه‌ایِ برنامه‌ریزی‌شده رسیده بودند.

ایستگاه موقت «پَث»

یک ایستگاه موقت برای شبکه ریلی «پَث» (PATH) یا «پورت اتوریتی ترنس-هادسن» که منطقه منهتن در شهر نیویورک را به شمال‌شرقی ایالت نیوجرسی متصل می‌کند، در بخش شرقی این محل ساخته شد. این ایستگاه در ۲۳ نوامبر ۲۰۰۳ (۲ آذر ۱۳۸۲) افتتاح شد و خدمات «پَث» در منهتن جنوبی را که از زمان حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ (۲۰ شهریور ۱۳۸۰) متوقف شده بود، دوباره برقرار کرد.

ایستگاه موقت «پَث» که در سمت راست تصویر دیده می‌شود، قرار است در نهایت تخریب شود تا محل برای ساخت یک «مرکز هنرهای نمایشی» جدید باز شود. «شرکت توسعه منهتن جنوبی»، نهادی مشترک میان ایالت و شهر نیویورک که مسئول احیای این منطقه پس از حملات ۱۱ سپتامبر بود، در اکتبر ۲۰۰۴ (مهر و آبان ۱۳۸۳) اعلام کرد که شرکت‌های معماری آمریکایی «گری پارتنرز» و نروژی «اسنوهتا» را برای طراحی و ساخت این مجموعه انتخاب کرده است. با این حال، تا سال ۲۰۱۱ (۱۳۸۹–۱۳۹۰)، طرح نهایی همچنان نامشخص بود؛ زیرا درباره نوع برنامه‌ها و فعالیت‌هایی که قرار بود در این مرکز برگزار شود اختلاف‌نظر وجود داشت و همچنین هزینه بالای ساخت آن بر فراز خطوط قطار «پَث» و پارکینگ‌های زیرزمینی خودرو نگرانی‌هایی ایجاد کرده بود.

ساختمان جدید شماره ۱ مرکز تجارت جهانی

ساختمان شماره ۱ مرکز تجارت جهانی در ۳ نوامبر ۲۰۱۴ (۱۲ آبان ۱۳۹۳) رسماً فعالیت خود را آغاز کرد و غول انتشاراتی «کُنده نَست» به‌عنوان نخستین مستأجر بزرگ آن، طبقات ۲۰ تا ۴۴ را در اختیار گرفت. ارتفاع ۵۴۲ متری این برج که شامل یک مناره ۱۲۴ متری روی بام آن است، این ساختمان را به بلندترین ساختمان در نیمکره غربی تبدیل کرد. ساختمان شماره ۱ مرکز تجارت جهانی با هزینه ۳.۹ میلیارد دلار ساخته شد و شکل منحصربه‌فرد آن از یک پایه مکعب‌مانند تشکیل شده است که از آن، هشت مثلث متساوی‌الساقین شیشه‌ای به سمت بالا امتداد می‌یابند و در میانه ارتفاع برج یک هشت‌ضلعی و در بام دوباره یک مربع را شکل می‌دهند؛ طراحی‌ای که ظاهری پیچ‌خورده به برج می‌بخشد.

طبقات ۲ تا ۱۹ که بخش پایه برج را تشکیل می‌دهند، و همچنین طبقات ۹۲ تا ۹۹، به تجهیزات و تأسیسات فنی ساختمان اختصاص دارند و مستأجری در آن‌ها مستقر نیست.

جاذبه گردشگری اصلی ساختمان شماره ۱ مرکز تجارت جهانی، «رصدخانه وان ورلد»، در ۲۹ مه ۲۰۱۵ (۸ خرداد ۱۳۹۴) در طبقات ۱۰۰ تا ۱۰۲ به روی عموم باز شد و چشم‌اندازی ۳۶۰ درجه از شهر نیویورک را تا فاصله ۷۲ کیلومتری در همه جهت‌ها ارائه می‌دهد. این برج ۷۱ آسانسور دارد که پنج دستگاه از آن‌ها آسانسورهای سریع‌السیر هستند و بازدیدکنندگان رصدخانه را تنها در ۴۷ ثانیه از طبقه همکف به طبقه ۱۰۲ می‌رسانند.

از دیگر مستأجران بزرگ ساختمان شماره ۱ مرکز تجارت جهانی که دو طبقه یا بیشتر از مجموع ۲۷۸ هزار متر مربع فضای اداری آن را اجاره کرده‌اند، می‌توان به نهادهای دولت فدرال آمریکا شامل «گمرک و حفاظت مرزی»، «آژانس مدیریت بحران فدرال» و «اداره خدمات عمومی» و همچنین شرکت‌های «دازن گروپ»، «مودیز اینوستور سرویس»، «استگ‌ول» و «واندرکایند» که پیش‌تر با نام «باونس‌اکس» شناخته می‌شد، اشاره کرد.

شرکت «دورست اورگنایزیشن» که مدیریت ساختمان شماره ۱ مرکز تجارت جهانی را بر عهده دارد، به صدای آمریکا گفته است که تا اوت ۲۰۲۱ (مرداد و شهریور ۱۴۰۰)، ۹۰ درصد از فضای اداری این برج اجاره داده شده بود.

مرکز جدید هنرهای نمایشی «رونالد او. پرلمن»

ساخت بخش‌های زیرزمینی «مرکز هنرهای نمایشی» در سال ۲۰۱۸ (۱۳۹۶–۱۳۹۷) آغاز شد؛ پس از آنکه ایستگاه موقت «پَث» در ۳ مارس ۲۰۱۶ (۱۳ اسفند ۱۳۹۴) تعطیل و سپس تخریب شد و عملیات ساخت پارکینگ زیرزمینی در این محل نیز در سال ۲۰۱۷ (۱۳۹۵–۱۳۹۶) آغاز شده بود.

مدیریت این مرکز در نوامبر ۲۰۱۵ (آبان و آذر ۱۳۹۴)، شرکت معماری «رِکس» نیویورک به رهبری «جاشوا راموس» را برای بازطراحی مجموعه انتخاب کرد و طرح اولیه شرکت‌های «گری پارتنرز» و «اسنوهتا» کنار گذاشته شد. این مرکز بعدها برای قدردانی از کمک مالی ۷۵ میلیون دلاری «رونالد او. پرلمن»، میلیاردر و بازرگان آمریکایی، که در ژوئن ۲۰۱۶ (خرداد و تیر ۱۳۹۵) به پروژه اهدا شد، نام او را به نام خود افزود. «اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی» که مالک این محل است نیز در فوریه ۲۰۱۸ (بهمن و اسفند ۱۳۹۶)، این مجموعه را با قراردادی ۹۹ ساله به مرکز واگذار کرد.

عملیات ساخت بخش‌های روی زمین این مرکز در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۹ (۱۹ شهریور ۱۳۹۸) با ورود تیرهای فولادی آغاز شد و در سال ۲۰۲۱ (۱۳۹۹–۱۴۰۰) نیز ادامه یافت. در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۱ (۲ تیر ۱۴۰۰) نیز مراسم تکمیل اسکلت اصلی و رسیدن سازه به بالاترین ارتفاع خود برگزار شد.

ساختمان جدید شماره ۷ مرکز تجارت جهانی

ساختمان جدید شماره ۷ مرکز تجارت جهانی که در سمت راست تصویر دیده می‌شود، در ۲۳ مه ۲۰۰۶ (۲ خرداد ۱۳۸۵) افتتاح شد. ساخت این ساختمان پیش‌تر با برگزاری مراسم آغاز عملیات ساختمانی در نوامبر ۲۰۰۲ (آبان و آذر ۱۳۸۱) آغاز شده بود.

«لری سیلورستین» که ساختمان اولیه شماره ۷ مرکز تجارت جهانی را ساخته بود، در ماه‌های پس از حملات ۱۱ سپتامبر، طراحی ساختمان جدید را به «دیوید چایلدز»، معمار آمریکایی شرکت «اسکیدمور، اوینگز و مریل»، سپرد. سیلورستین در گفت‌وگو با مجله «نیویورکر» گفت: «ساختمان قدیمی شماره ۷، ساختمانی سنگی، سنگین و عظیم بود. این بار، ساختمانی می‌سازیم که حس بسیار سبک‌تری داشته باشد.»

«دیوید چایلدز» برجی شیشه‌ای، باریک‌تر و ۵۲ طبقه طراحی کرد که در بخش پایه آن نیروگاه کوچک‌تری قرار داشت. این برج به شکل متوازی‌الاضلاع طراحی شد تا بخشی از خیابان «گرینویچ» که ساختمان قبلی مسیر آن را مسدود کرده بود، دوباره بازگشایی شود.

ساختمان جدید شماره ۷ مرکز تجارت جهانی به نخستین ساختمان در شهر نیویورک تبدیل شد که موفق به دریافت گواهی طلایی «رهبری در طراحی انرژی و محیط‌زیست» یا «لید» (LEED) از «شورای ساختمان سبز ایالات متحده»، یک سازمان غیرانتفاعی، شد.

از مستأجران اصلی ساختمان جدید شماره ۷ مرکز تجارت جهانی می‌توان به «برادکست میوزیک» (BMI)، «جفری بیرز اینترنشنال»، «منسوتو ونچرز»، «موئت هنسی آمریکا»، «مودیز کورپوریشن»، «آکادمی علوم نیویورک»، «سیلورستین پراپرتیز»، «ویلمر هیل» و «زولا» اشاره کرد.

ساختمان جدید شماره ۷ مرکز تجارت جهانی

پارک جدید خانواده سیلورستین

«پارک خانواده سیلورستین» که در زمینی مثلثی‌شکل در بخش شرقی محدوده ساختمان اولیه شماره ۷ مرکز تجارت جهانی ساخته شده است، در سال ۲۰۰۴ (۱۳۸۲–۱۳۸۳) تکمیل شد.

این پارک ۱٬۳۹۰ متر مربعی را «کن اسمیت»، معمار منظر اهل نیویورک، طراحی کرده است. در مرکز آن یک فواره دایره‌ای قرار دارد که با مجموعه‌ای از درختان و درختچه‌ها احاطه شده است. این پارک با هدف ایجاد فضایی آرام برای کارکنان ادارات، ساکنان محلی و بازدیدکنندگان ساخته شده است.

در ابتدا، مجسمه قرمز «گل بادکنکی» اثر «جف کونز»، هنرمند آمریکایی، در مرکز فواره این پارک نصب شده بود. این مجسمه ۲.۷ متری از جنس فولاد ضدزنگ که به نماد پارک تبدیل شد، در اکتبر ۲۰۱۸ (مهر و آبان ۱۳۹۷) برای مرمت از محل برداشته شد؛ هم‌زمان فواره نیز برای تعمیرات از کار افتاد. فواره بعداً دوباره راه‌اندازی شد، اما شرکت «سیلورستین پراپرتیز» در اوت ۲۰۲۱ (مرداد و شهریور ۱۴۰۰) به صدای آمریکا گفت که مرمت این مجسمه همچنان در اروپا ادامه دارد.

محل احداث مرکز آینده امنیت وسایل نقلیه

پس از سال‌ها مذاکره درباره سرنوشت محل کلیسای «سنت نیکلاس»، مقام‌های محلی و ایالتی در ژوئیه ۲۰۰۸ (تیر و مرداد ۱۳۸۷) با «اسقف‌نشین ارتدوکس یونانی آمریکا» به توافقی اولیه رسیدند تا کلیسا در پارکی که قرار بود یک بلوک در شرق محل اصلی آن ساخته شود، از نو احداث شود. بر اساس این توافق، اسقف‌نشین باید حقوق مربوط به زمین کلیسای ویران‌شده در نشانی ۱۵۵ خیابان «سیدار» را به «اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی» واگذار می‌کرد تا این نهاد مشترک دو ایالت بتواند عملیات حفاری محل را برای ساخت «مرکز امنیت وسایل نقلیه» در زیر زمینِ مجموعه جدید مرکز تجارت جهانی آغاز کند.

در مقابل واگذاری زمین، «اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی» موافقت کرد ۲۰ میلیون دلار در اختیار «اسقف‌نشین ارتدوکس یونانی آمریکا» قرار دهد تا کلیسا در زمینی بزرگ‌تر در محل جدید بازسازی شود. این نهاد همچنین پذیرفت ۲۰ تا ۴۰ میلیون دلار دیگر برای ساخت سکویی هزینه کند که ساختمان جدید کلیسا را در بالای «مرکز امنیت وسایل نقلیه» نگه دارد.

اما مذاکرات برای نهایی کردن این توافق در مارس ۲۰۰۹ (اسفند ۱۳۸۷ و فروردین ۱۳۸۸) به بن‌بست رسید. «اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی» در اواسط سال ۲۰۱۰ (۱۳۸۹) عملیات حفاری در محل سابق کلیسا را ادامه داد و اعلام کرد دیگر نمی‌تواند آغاز ساخت «مرکز امنیت وسایل نقلیه» را به تعویق بیندازد؛ مرکزی که قرار بود به یکی از مسیرهای حیاتی زیرزمینی مجموعه بازسازی‌شده مرکز تجارت جهانی تبدیل شود. «اسقف‌نشین ارتدوکس یونانی آمریکا» نیز در فوریه ۲۰۱۱ (بهمن و اسفند ۱۳۸۹) از اداره بنادر شکایت کرد و آن را به ورود غیرمجاز به زمین و نقض مفاد توافق اولیه درباره زمین متهم کرد.

«اندرو کومو»، فرماندار نیویورک، در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۱ (۲۲ مهر ۱۳۹۰) میان دو طرف میانجی‌گری کرد و به توافق نهایی میان آن‌ها انجامید؛ توافقی که به «اسقف‌نشین ارتدوکس یونانی آمریکا» اجازه داد کار طراحی کلیسای جدید را آغاز کند.

پارک جدید «لیبرتی»

«پارک لیبرتی»، فضای تفریحی محوطه‌سازی‌شده‌ای به مساحت ۴ هزار متر مربع که ۷ متر بالاتر از سطح خیابان «لیبرتی» قرار دارد، در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۶ (۹ تیر ۱۳۹۵) به روی عموم باز شد. این پارک مستطیلی‌شکل روی سقف «مرکز امنیت وسایل نقلیه» ساخته شده است؛ مرکزی که کامیون‌ها و اتوبوس‌های ورودی به مسیرهای زیرزمینی مجموعه مرکز تجارت جهانی را بازرسی می‌کند.

طرح این پارک که متعلق به «اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی» است و توسط «جوزف ای. براون»، معمار منظر آمریکایی، طراحی شده بود، در سال ۲۰۱۳ (۱۳۹۱–۱۳۹۲) رونمایی شد و ساخت این پروژه ۵۰ میلیون دلاری نیز یک سال بعد، در سال ۲۰۱۴ (۱۳۹۲–۱۳۹۳)، آغاز شد.

پس از تکمیل پارک، دو مجسمه نمادین روی سکوی مرتفع آن نصب شدند.

یکی از این دو اثر، مجسمه «کره» (The Sphere) ساخته «فریتس کونیگ»، هنرمند آلمانی، است که در ابتدا در مرکز میدان «آستین جی. توبین» مجموعه مرکز تجارت جهانی قرار داشت و در جریان فروریختن برج‌های دوقلو در حملات ۱۱ سپتامبر آسیب دید و دچار فرورفتگی شد. این مجسمه برنزی ۷ متری نخستین بار در ۱۱ مارس ۲۰۰۲ (۲۰ اسفند ۱۳۸۰) در «بتری پارک» نزدیک این مجموعه دوباره در معرض دید عموم قرار گرفت و تا سال ۲۰۱۲ (۱۳۹۰–۱۳۹۱) در آنجا باقی ماند، تا اینکه بازسازی پارک باعث شد به انبار منتقل شود. پس از آن، کارزاری عمومی برای بازگرداندن «کره» به فضای عمومی مجموعه مرکز تجارت جهانی شکل گرفت. پس از درگذشت «کونیگ» در ۲۲ فوریه ۲۰۱۷ (۴ اسفند ۱۳۹۵)، اثر او در ۶ سپتامبر همان سال (۱۵ شهریور ۱۳۹۶) به «پارک لیبرتی» منتقل شد و سرانجام در مراسمی در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۷ (۸ آذر ۱۳۹۶) به‌طور رسمی در این پارک رونمایی شد.

مجسمه دیگر، «یادمان پاسخ آمریکا» اثر «دووه بلومبرگ»، هنرمند آمریکایی، است.

این اثر برنزی ۴ متری، یک سرباز نیروهای عملیات ویژه آمریکا را سوار بر اسب به تصویر می‌کشد و ادای احترامی است به نیروهای آمریکایی که در واکنش به حملات ۱۱ سپتامبر به افغانستان اعزام شدند و در مراحل اولیه نبرد با شبه‌نظامیان طالبان که به القاعده پناه داده بودند، از اسب‌های افغان استفاده می‌کردند. «دووه بلومبرگ» برای ساخت این مجسمه از عکس‌های دولتی آمریکا الهام گرفت که نیروهای آمریکایی را در اکتبر ۲۰۰۱ (مهر و آبان ۱۳۸۰) نشان می‌داد؛ زمانی که آن‌ها همراه با جنگجویان قبایل افغان متحد، برای عبور از مناطق صعب‌العبور کوهستانی سوار بر اسب حرکت می‌کردند.

مجسمه «یادمان پاسخ آمریکا» نخستین بار در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۱ (۲۰ آبان ۱۳۹۰) در لابی مشرف به خیابان «وست» در ساختمان «وان ورلد فایننشال سنتر»، در مجاورت «گراند زیرو»، به نمایش گذاشته شد. این مجسمه در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۲ (۲۸ مهر ۱۳۹۱) به محلی روباز در خیابان «ویسی»، نزدیک ورودی ایستگاه موقت قطار «پَث» و ساختمان شماره ۱ مرکز تجارت جهانی که در آن زمان در حال ساخت بود، منتقل و بار دیگر طی مراسمی رونمایی شد. این اثر سرانجام به «پارک لیبرتی» منتقل شد و در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۶ (۲۳ شهریور ۱۳۹۵) برای سومین بار طی مراسمی به‌طور رسمی رونمایی شد.

مرکز جدید امنیت وسایل نقلیه

«مرکز امنیت وسایل نقلیه» مجموعه مرکز تجارت جهانی (VSC) در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۴ (۹ آبان ۱۳۹۳)، سه روز پیش از آغاز رسمی فعالیت ساختمان شماره ۱ مرکز تجارت جهانی، برای استفاده عملیاتی از جمله تحویل معمول بسته‌ها و محموله‌ها به مستأجران مجموعه افتتاح شد. ورودی این مرکز در خیابان «لیبرتی» به‌عنوان محل ورود و بازرسی کامیون‌ها، اتوبوس‌ها و خودروهایی عمل می‌کند که از پیش مجوز گرفته‌اند و قصد ورود به شبکه زیرزمینی جاده‌ها، محل‌های بارگیری و پارکینگ‌های ساختمان‌های مختلف مجموعه مرکز تجارت جهانی را دارند. استفاده عموم از این مرکز برای پارک خودرو مجاز نیست.

اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی، که مالک مرکز امنیت خودروها (VSC) است، ساخت این پروژه ۶۶۷ میلیون دلاری را تصویب کرد و عملیات حفاری آن را در اواسط سال ۲۰۱۰ (حدود ۱۳۸۹) آغاز کرد. سقف بتنی یک‌طبقه سازه ورودی این مرکز در سال ۲۰۱۳ (۱۳۹۲) تکمیل شد و همین موضوع امکان داد ساخت «پارک لیبرتی» روی بام این سازه از سال بعد، یعنی ۲۰۱۴ (۱۳۹۳)، آغاز شود.

یکی از شاخص‌ترین ویژگی‌های ورودی مرکز امنیت خودروها (VSC)، یک «دیوار زنده» ۹۱ متری پوشیده از گیاهان است که از لبه شمالی پارک روی بام تا سطح خیابان امتداد پیدا می‌کند.

محل آینده «مرکز امنیت خودروها» و ساختمان شماره ۵ مرکز تجارت جهانی

نزدیک به یک دهه پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ (۲۰ شهریور ۱۳۸۰) که ساختمان دویچه بانک را غیرقابل استفاده کرد، تخریب این ساختمان در فوریه ۲۰۱۱ (بهمن–اسفند ۱۳۸۹) به پایان رسید؛ زمانی که کارگران تخریب به طبقه زیرزمین رسیدند.

در نخستین گام برای تخریب کامل این برج، «شرکت توسعه منهتن جنوبی» که نهادی مشترک میان ایالت و شهر نیویورک و مسئول احیای این منطقه پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ (۲۰ شهریور ۱۳۸۰) بود، در قالب توافقی در فوریه ۲۰۰۴ (بهمن–اسفند ۱۳۸۲) متعهد شد این ملک را به قیمت ۹۰ میلیون دلار از دویچه بانک بخرد و هزینه‌های تخریب آن را نیز بپردازد. بر اساس این توافق که با میانجی‌گری «جورج میچل»، رهبر پیشین اکثریت سنای آمریکا، انجام شد، قرار بود دویچه بانک ۱۴۰ میلیون دلار دیگر نیز از شرکت‌های بیمه خود دریافت کند و به این ترتیب اختلاف حقوقی طرفین درباره خسارت این برج پایان یابد. بخش دیگری از توافق مقرر می‌کرد پس از تخریب ساختمان، بخشی از زمین آن برای ساخت «مرکز امنیت خودروها» به‌منظور خدمت‌رسانی به مجموعه مرکز تجارت جهانی استفاده شود. بخش باقی‌مانده زمین نیز برای ساخت برج پیشنهادی شماره ۵ مرکز تجارت جهانی در نظر گرفته شد؛ برجی که قرار بود محدوده اصلی مجموعه مرکز تجارت جهانی را به سمت جنوب و تا خیابان آلبانی گسترش دهد.

«شرکت توسعه منهتن جنوبی» (LMDC) در ۳۱ اوت ۲۰۰۴ (۱۰ شهریور ۱۳۸۳) مالکیت ملک واقع در خیابان لیبرتی شماره ۱۳۰ را در اختیار گرفت، اما در سال‌های بعد موانعی بر سر راه تخریب سریع ساختمان به وجود آمد. مقام‌ها دریافتند که میزان مواد مضر و آلاینده موجود در ساختمان بیشتر از حد انتظار است و همین موضوع باعث بروز اختلاف‌های زیست‌محیطی و مالی میان ساکنان اطراف، نهادهای نظارتی و پیمانکاران بر سر روند خطرناک پاک‌سازی آلودگی‌ها و تخریب ساختمان شد. همچنین کارگران در سال‌های ۲۰۰۵ (۱۳۸۳–۱۳۸۴) و ۲۰۰۶ (۱۳۸۴–۱۳۸۵) قطعاتی از استخوان را روی بام ساختمان پیدا کردند که متعلق به قربانیان حملات ۱۱ سپتامبر و فروریختن برج جنوبی بود. این کشفیات باعث شد برنامه‌های تخریب به تعویق بیفتد تا جست‌وجو برای یافتن بقایای انسانی بیشتر انجام شود. در مجموع، بیش از ۷۰۰ قطعه استخوان در این محل پیدا شد.

سرانجام عملیات تخریب مرحله‌به‌مرحله ساختمان در ۱۹ مارس ۲۰۰۷ (۲۸ اسفند ۱۳۸۵) آغاز شد و کارگران کار را با باز کردن و برچیدن طبقه چهلم برج شروع کردند. طی چهار ماه بعد، ۱۳ طبقه دیگر نیز برچیده شد؛ در این روند، هر طبقه باید پیش از تخریب، به‌طور کامل از مواد آلاینده و خطرناک پاک‌سازی می‌شد.

در ۱۸ اوت ۲۰۰۷ (۲۷ مرداد ۱۳۸۶)، آتش‌سوزی بزرگی در ساختمان رخ داد و طبقات ۱۳ تا ۱۸ را به‌شدت آسیب زد؛ در آن زمان، عملیات برچیدن برج تا طبقه ۲۶ پایین آمده بود. آتش‌نشانان به دلیل کمبود آب ناشی از شکستن لوله قائم آب‌رسانی در زیرزمین، برای مهار آتش با مشکل روبه‌رو شدند و همچنین مسیرهای خروج را با دیوارهای موقت و پوشش‌هایی که پیمانکاران نصب کرده بودند مسدود یافتند. دو آتش‌نشان بر اثر استنشاق دود جان باختند و پس از این حادثه، تمام عملیات تخریب ساختمان متوقف شد.

پس از آنکه ایمنی سازه‌ای ساختمان تأیید شد و تدابیر لازم برای افزایش ایمنی در برابر آتش به اجرا درآمد، عملیات پاک‌سازی آلودگی‌ها در مه ۲۰۰۸ (اردیبهشت–خرداد ۱۳۸۷) از سر گرفته شد و در سپتامبر ۲۰۰۹ (شهریور–مهر ۱۳۸۸) به پایان رسید.

«شرکت توسعه منهتن جنوبی» (LMDC) در نوامبر ۲۰۰۹ (آبان–آذر ۱۳۸۸) عملیات تخریب را از سر گرفت. این نهاد پس از صرف بیش از ۲۶۰ میلیون دلار، با استفاده از کمک‌های مالی دولت فدرال، سرانجام روند شش‌ساله تخریب ساختمان را در فوریه ۲۰۱۱ (بهمن–اسفند ۱۳۸۹) به پایان رساند. سپس کنترل بخش شمالی زمین ساختمان سابق دویچه بانک را به «اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی» واگذار کرد تا عملیات حفاری برای ساخت «مرکز امنیت خودروها»ی مجموعه مرکز تجارت جهانی آغاز شود.

قطعه زمین توسعه‌نیافته، اختصاص‌یافته برای ساخت آینده برج شماره ۵ مرکز تجارت جهانی

ده سال پس از پایان تخریب ساختمان دویچه بانک که در حملات ۱۱ سپتامبر آسیب دیده بود، بخش جنوبی زمین این ساختمان در سال ۲۰۲۱ (۱۳۹۹–۱۴۰۰) همچنان بدون ساخت‌وساز باقی مانده بود، زیرا طرح‌های مربوط به ساخت برج جدید شماره ۵ مرکز تجارت جهانی هنوز در انتظار تأیید چند نهاد دولتی بود. «شرکت توسعه منهتن جنوبی» (LMDC) همچنان مالک قطعه زمینی موسوم به «سایت ۵» است که میان خیابان‌های واشنگتن، آلبانی و گرینویچ قرار دارد.

پس از آنکه محوطه یادبود ملی ۱۱ سپتامبر در سپتامبر ۲۰۱۱ (شهریور–مهر ۱۳۹۰) به روی عموم باز شد، «شرکت توسعه منهتن جنوبی» (LMDC) اجازه داد بخش جنوبی «سایت ۵» به‌عنوان محل انتظار بازدیدکنندگانی استفاده شود که برای ورود به محوطه یادبود بلیت داشتند؛ محوطه‌ای که در آن زمان با حصار محصور بود. استفاده از این محل انتظار در ۱۵ مه ۲۰۱۴ (۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۳)، هم‌زمان با برگزاری مراسم افتتاح رسمی موزه ملی ۱۱ سپتامبر، پایان یافت و با برداشته شدن حصار پیرامون محوطه یادبود، بازدیدکنندگان برای نخستین بار توانستند بدون نیاز به بلیت آزادانه وارد این محوطه شوند.

«شرکت توسعه منهتن جنوبی» (LMDC) تصمیم گرفت بخش جنوبیِ خالی‌شده «سایت ۵» را در قالب پروژه‌ای مشترک با «اتحاد مرکز شهر» (Downtown Alliance)، یک سازمان غیرانتفاعی حامی کسب‌وکارهای منهتن جنوبی، به یک پارک موقت تبدیل کند. این پارک در ۲ سپتامبر ۲۰۱۴ (۱۱ شهریور ۱۳۹۳) به روی عموم باز شد و «پلازای خیابان آلبانی» نام گرفت. در این فضای عمومی، نیمکت‌ها و درختانی قرار داشت و دیواری که پارک را از یک مقر فرماندهی پلیس جدا می‌کرد، با نقاشی دیواری رنگارنگی تزئین شده بود.

«شرکت توسعه منهتن جنوبی» (LMDC) در سال ۲۰۱۴ (۱۳۹۲–۱۳۹۳) به «اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی» اجازه داد در بخش شمالی «سایت ۵» چند سازه موقت احداث کند. این سازه‌ها شامل فضای اداری برای فرماندهی مرکز تجارت جهانیِ پلیس اداره بنادر بود؛ واحدی که در ۲۴ آوریل همان سال (۴ اردیبهشت ۱۳۹۳) به این مجموعه موقت منتقل شد.

در گامی مهم برای عملی شدن طرح ساخت برج شماره ۵ مرکز تجارت جهانی، «اندرو کومو» فرماندار نیویورک، «شرکت توسعه منهتن جنوبی» (LMDC) و «اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی» در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۹ (۵ تیر ۱۳۹۸) فراخوانی برای دریافت پیشنهادهای توسعه منتشر کردند تا شرکت‌های متقاضی طرح‌های خود را برای اجاره یا خرید این زمین و ساخت یک ساختمان تجاری یا چندمنظوره ارائه کنند.

«شرکت توسعه منهتن جنوبی» (LMDC) و «اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی» در ۱۱ فوریه ۲۰۲۱ (۲۳ بهمن ۱۳۹۹) تصمیم گرفتند مذاکرات انحصاری خود را با کنسرسیومی از شرکت‌های توسعه‌دهنده آغاز کنند که پیشنهاد داده بود این زمین را اجاره کند و برجی با کاربری عمدتاً مسکونی در آن بسازد. بر اساس این طرح، زمین برای مدت ۹۹ سال اجاره داده می‌شد و شرکت‌های توسعه‌دهنده موظف بودند اجاره‌بها را مستقیماً به اداره بنادر پرداخت کنند.

این کنسرسیوم را شرکت آمریکایی «سیلورستین پراپرتیز» و شرکت «بروکفیلد پراپرتیز» که مالکیت کانادایی دارد، رهبری می‌کنند و دو شرکت کوچک‌تر مستقر در نیویورک، یعنی «اُمنی نیویورک» و «دابار دولوپمنت پارتنرز» نیز در آن حضور دارند.

اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی به صدای آمریکا گفت مذاکرات با این کنسرسیوم برای نهایی کردن قرارداد اجاره زمینِ برج جدید شماره ۵ مرکز تجارت جهانی تا ماه اوت ادامه داشته است، اما هنوز مشخص نیست این مذاکرات چه زمانی به نتیجه خواهد رسید.

کلیسای جدید ارتدوکس یونانی سنت نیکلاس و زیارتگاه ملی

نزدیک به ۲۰ سال پس از آنکه کلیسای اصلی در حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ (۲۰ شهریور ۱۳۸۰) ویران شد، ساخت «کلیسای ارتدوکس یونانی سنت نیکلاس و زیارتگاه ملی» در محلی نزدیک به مکان قبلی، در اوت ۲۰۲۱ (مرداد–شهریور ۱۴۰۰) به مراحل پایانی رسید. طراحی این ساختمان جدید را معمار اسپانیایی «سانتیاگو کالاتراوا» بر عهده داشت؛ کسی که اسقف‌نشین ارتدوکس یونانی آمریکا نخستین بار در سال ۲۰۱۲ (۱۳۹۰–۱۳۹۱) تهیه طرح‌های بنای جدید را به او سپرد.

طرح کالاتراوا که در سال ۲۰۱۳ (۱۳۹۱–۱۳۹۲) رونمایی شد، ساختمانی گنبددار از مرمر سفید را با چهار ستون پیرامونی در نظر گرفته بود که از «ایاصوفیه» و «کلیسای منجی مقدس در خورا» در استانبول الهام گرفته شده بود؛ دو کلیسای تاریخی و شاخص ارتدوکس یونانی که بعدها در سال ۲۰۲۰ (۱۳۹۸–۱۳۹۹) از سوی مقام‌های ترکیه به مسجد تبدیل شدند. این کلیسا در خیابان لیبرتی شماره ۱۳۰ و در ضلع شرقی «پارک لیبرتی» جدیدِ مرکز تجارت جهانی قرار دارد. ساخت این پروژه که هزینه آن حدود ۲۰ میلیون دلار برآورد شده بود، با مراسم آغاز عملیات در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۴ (۲۶ مهر ۱۳۹۳) شروع شد و در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۶ (۹ آذر ۱۳۹۵)، با نصب یک صلیب موقت بر اسکلت گنبد ساختمان، به مرحله تکمیل سازه اصلی رسید.

«اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی» که در چارچوب توافقی برای معاوضه زمین در سال ۲۰۱۱ (۱۳۸۹–۱۳۹۰) پذیرفته بود اسقف‌نشین ارتدوکس یونانی آمریکا کلیسا را در خیابان لیبرتی شماره ۱۳۰ بازسازی کند، در ۲۱ اوت ۲۰۱۷ (۳۰ مرداد ۱۳۹۶) قرارداد دیگری امضا کرد که بر اساس آن، این زمین برای مدت ۱۹۸ سال به اسقف‌نشین اجاره داده شد. طبق توافق جدید، اجاره‌بهای کلیسا و زیارتگاه مبلغی نمادین، یعنی سالانه یک دلار، تعیین شد و اسقف‌نشین نیز این اختیار را به دست آورد که در هر زمان طی دوره اجاره، زمین را با مبلغی نمادین خریداری کند. در مقابل، اسقف‌نشین موافقت کرد مالکیت زمین همچنان در اختیار اداره بنادر باقی بماند تا این نهاد دولتی مسئولیت دریافت مجوزها و تأییدیه‌های قانونی مورد نیاز در جریان ساخت‌وساز را بر عهده داشته باشد.

اما عملیات ساخت‌وساز در دسامبر ۲۰۱۷ (آذر–دی ۱۳۹۶) متوقف شد، زیرا شرکت ساختمانی سوئدی «اسکانسکا» اعلام کرد اسقف‌نشین مبالغی را که باید به این شرکت می‌پرداخت، پرداخت نکرده است. این مشکل در شرایطی پیش آمد که اسقف‌نشین چند ماه پیش‌تر از وجود کسری مالی شدیدی خبر داده بود که طی سال‌ها انباشته شده بود. در پی این مشکلات مالی و افزایش قابل‌توجه هزینه‌های پروژه، اسقف‌نشین در آوریل ۲۰۱۸ (فروردین–اردیبهشت ۱۳۹۷) شرکت «پرایس‌واترهاوس‌کوپرز» را مأمور کرد وضعیت مالی پروژه کلیسا و زیارتگاه و دلایل بالا رفتن شدید هزینه‌های آن را بررسی کند.

بازرسان در اکتبر ۲۰۱۸ (مهر–آبان ۱۳۹۷) به این نتیجه رسیدند که هیچ مدرکی دال بر تقلب یا استفاده نادرست اعضای اسقف‌نشین از منابع مالی وجود ندارد. اسقف‌نشین همچنین پیشنهاد بازرسان برای ایجاد نهادی مستقل با نام «دوستان سنت نیکلاس» را پذیرفت؛ نهادی که مأموریت آن جمع‌آوری کمک‌های مالی برای تکمیل پروژه متوقف‌شده بود.

گروه «دوستان سنت نیکلاس» توانست میلیون‌ها دلار کمک مالی تازه از اهداکنندگان خصوصی جمع‌آوری کند و همین منابع مالی زمینه را برای ازسرگیری عملیات ساخت‌وساز در ۳ اوت ۲۰۲۰ (۱۳ مرداد ۱۳۹۹) فراهم کرد. تا ژوئن ۲۰۲۱ (خرداد–تیر ۱۴۰۰)، مجموع کمک‌های جمع‌آوری‌شده به ۹۵ میلیون دلار رسید؛ رقمی که تقریباً پنج برابر هزینه‌ای بود که در ابتدا برای بازسازی این کلیسا برآورد شده بود.

نمای بیرونی کلیسا و زیارتگاه در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۱ (۱۹ شهریور ۱۴۰۰)، در آستانه بیستمین سالگرد حملات ۱۱ سپتامبر، تکمیل شد و برای نخستین بار نورپردازی آن را روشن کردند. نزدیک به دو ماه بعد، در ۲ نوامبر ۲۰۲۱ (۱۱ آبان ۱۴۰۰)، «بارتولومئو»، پاتریارک جهانی قسطنطنیه و رهبر معنوی مسیحیان ارتدوکس شرقی جهان، مراسم نمادین گشایش درهای این ساختمان را برگزار کرد.

ساخت ساختمان جدید «فایترمن هال» در سال ۲۰۱۱ (۱۳۸۹–۱۳۹۰)، پس از سال‌ها تأخیر در تخریب ساختمان آسیب‌دیده قبلی، به مراحل پایانی نزدیک شد.

در چند سال نخست پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ (۲۰ شهریور ۱۳۸۰)، ساختمان آسیب‌دیده «فایترمن هال» همچنان با پوشش محافظ پوشانده شده بود و در همین حال، «دانشگاه شهری نیویورک» (CUNY) و شرکت‌های بیمه بر سر سرنوشت ساختمان اختلاف داشتند. شرکت بیمه «اِف‌اِم گلوبال» معتقد بود فایترمن هال قابل تعمیر است، اما CUNY اصرار داشت که ساختمان دیگر قابل نجات نیست. این اختلاف سرانجام در سال ۲۰۰۴ (۱۳۸۲–۱۳۸۳) حل شد؛ زمانی که FM Global پذیرفت بابت خسارت واردشده به ساختمان، ۹۰ میلیون دلار به CUNY پرداخت کند.

در ادامه همان سال، یعنی ۲۰۰۴ (۱۳۸۲–۱۳۸۳)، «دانشگاه شهری نیویورک» (CUNY) شرکت معماری «پی کاب فرید اند پارتنرز» را مأمور کرد طرحی برای پاک‌سازی آلودگی‌ها و تخریب ساختمان فایترمن تهیه کند؛ طرحی که باید از انتشار مواد سمی موجود در ساختمان به مناطق اطراف جلوگیری می‌کرد. این شرکت همچنین مسئولیت طراحی و در نهایت ساخت ساختمان جدید فایترمن در همان محل را بر عهده گرفت. با این حال، اجرای پروژه باز هم با تأخیر روبه‌رو شد، زیرا طرح‌ها باید مراحل طولانی بررسی و تأیید نهادهای نظارتی را پشت سر می‌گذاشتند و در همان زمان، CUNY نیز در تلاش بود بودجه کافی از دولت شهر و ایالت نیویورک برای پیشبرد پروژه تأمین کند.

برنامه‌های «دانشگاه شهری نیویورک» (CUNY) برای تخریب فایترمن هال در سال ۲۰۰۷ (۱۳۸۵–۱۳۸۶) با تأخیر تازه‌ای روبه‌رو شد. در همان سال، آتش‌سوزی مرگباری در ساختمان نزدیکِ «دویچه بانک» رخ داد؛ ساختمانی که آن هم در حملات ۱۱ سپتامبر به‌شدت آسیب دیده بود و در حال تخریب بود. این حادثه باعث شد نگرانی‌های جدیدی درباره ایمنی عملیات تخریب فایترمن هال مطرح شود. در پی این نگرانی‌ها، نهادهای نظارتی از CUNY خواستند طرح‌های تخریب را بازنگری و دوباره ارائه کند؛ روندی که خود به بررسی‌های بیشتر و تأخیر دوباره در اجرای پروژه انجامید.

«سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا» در مارس ۲۰۰۸ (اسفند ۱۳۸۶–فروردین ۱۳۸۷) طرح «دانشگاه شهری نیویورک» (CUNY) برای پاک‌سازی آلودگی‌های فایترمن هال را تأیید کرد و پس از آن عملیات پاک‌سازی آغاز شد. روند پروژه در ۱۳ نوامبر همان سال (۲۳ آبان ۱۳۸۷) گام مهم دیگری به جلو برداشت، زمانی که مقام‌ها از توافقی برای تأمین هزینه ۳۲۵ میلیون دلاری تخریب ساختمان قدیمی و ساخت بنای جدید خبر دادند. بر اساس این توافق، ۱۳۹ میلیون دلار از سوی دولت شهر نیویورک و ۸۰ میلیون دلار از محل غرامت بیمه‌ای CUNY تأمین می‌شد و باقی هزینه‌ها را CUNY و نهادهای دولتی ایالت نیویورک تأمین می‌کردند.

پاک‌سازی آلودگی‌های ساختمان قدیمی «فایترمن هال» در مه ۲۰۰۹ (اردیبهشت–خرداد ۱۳۸۸) به پایان رسید و پس از آن عملیات تخریب آغاز شد؛ این روند در نوامبر همان سال (آبان–آذر ۱۳۸۸) با رسیدن عملیات به سطح زمین تکمیل شد. «دانشگاه شهری نیویورک» (CUNY) بلافاصله بازسازی را در دستور کار قرار داد و در ۱ دسامبر ۲۰۰۹ (۱۰ آذر ۱۳۸۸) مراسم آغاز ساخت فایترمن هال جدید را برگزار کرد.

فایترمن هال جدید

نزدیک به ۱۱ سال پس از آنکه ساختمان قدیمی «فایترمن هال» در حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ (۲۰ شهریور ۱۳۸۰) به‌طور جبران‌ناپذیری آسیب دید، ساختمان جدید فایترمن هال در ۲۷ اوت ۲۰۱۲ (۶ شهریور ۱۳۹۱) برای نخستین کلاس‌های درس گشایش یافت؛ هرچند عملیات ساخت و تکمیل فضای داخلی در بخش‌هایی از ساختمان همچنان ادامه داشت. از جمله بخش‌هایی که هنوز در دست ساخت بودند، یک نگارخانه هنرهای تجسمی و یک کافه عمومی بود.

پس از تکمیل ساخت‌وساز داخلی، فایترمن هالِ بازسازی‌شده حدود ۳۷ هزار و ۱۰۰ متر مربع فضای قابل استفاده داشت؛ در حالی که ساختمان قبلی آن حدود ۳۴ هزار و ۸۰۰ متر مربع فضای قابل استفاده در اختیار داشت.

ساختمان جدید ۱۴ طبقه با نمایی از آجر قرمز و شیشه، در میان ساختمان‌های اداری اطراف کاملاً متمایز است. این نما به‌گونه‌ای طراحی شده که رهگذران بتوانند فعالیت‌های داخل ساختمان را ببینند و مردم محلی نیز به استفاده از امکانات آن ترغیب شوند؛ امکاناتی که از جمله شامل یک مرکز همایش در طبقه پشت‌بام است.

«فایترمن هال» با ۸۰ کلاس درس و آزمایشگاه رایانه جدید که به فناوری‌های آموزشی پیشرفته مجهز بودند، در سال ۲۰۱۲ (۱۳۹۰–۱۳۹۱) ظرفیت آموزشی «کالج محلی منهتن» (BMCC) را حدود یک‌سوم افزایش داد. این افزایش ظرفیت به کاهش ازدحام در پردیس اصلی کالج در خیابان چمبرز کمک کرد؛ جایی که پیش از آن بسیاری از دانشجویان ناچار بودند کلاس‌های خود را در سازه‌های موقت برگزار کنند.

طراحان فایترمن هال جدید، شرکت «پی کاب فرید اند پارتنرز»، می‌گویند امکانات این ساختمان و «فضای زنده و پویای آن، با محیط‌هایی روشن و سرشار از نور طبیعی»، سهم مهمی در ادامه روند نوسازی و جان‌بخشی دوباره به این محله دارد.

پاویون جدید موزه

در ژوئیه ۲۰۱۱ (تیر–مرداد ۱۳۹۰)، ساخت میدان جدید یادبود ۱۱ سپتامبر در محل «میدان آستین جی. توبین» سابق به مراحل پایانی نزدیک شده بود. این میدان در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۱ (۲۱ شهریور ۱۳۹۰)، یک روز پس از دهمین سالگرد حملات ۱۱ سپتامبر، به روی عموم گشوده شد. در مرکز میدان، پاویون جدیدی در سطح زمین قرار داشت که به موزه زیرزمینی یادبود ۱۱ سپتامبر راه می‌یافت؛ موزه‌ای که در آن زمان هنوز در دست ساخت بود.

روند شکل‌گیری مجموعه یادبود و موزه در ژوئیه ۲۰۰۲ (تیر–مرداد ۱۳۸۱) آغاز شد. در آن زمان، «شرکت توسعه منهتن جنوبی» (LMDC)، نهادی مشترک میان ایالت و شهر نیویورک که مسئول احیای منطقه پس از حملات ۱۱ سپتامبر بود، پیش‌نویس بیانیه مأموریت پروژه را تهیه کرد. هیئت‌مدیره LMDC پس از دریافت نظر خانواده‌های قربانیان ۱۱ سپتامبر، بازماندگان، نیروهای امدادی، ساکنان منطقه و دیگر گروه‌های مرتبط، متن نهایی این بیانیه را در آوریل ۲۰۰۳ (فروردین–اردیبهشت ۱۳۸۲) تصویب کرد. این بیانیه به نهادی تازه‌تأسیس که در ابتدا «بنیاد یادبود مرکز تجارت جهانی» نام داشت، اختیار می‌داد مالکیت، ساخت، بهره‌برداری و نگهداری از بنای یادبود و سازه‌ها و تأسیسات وابسته به آن در محل مرکز تجارت جهانی را بر عهده بگیرد. یکی از نخستین وظایف مهم این بنیاد، تأمین منابع مالی پروژه از طریق جذب کمک‌های خیریه بود. خود LMDC به دلیل ماهیت دولتی‌اش اجازه انجام چنین کاری را نداشت. بنیاد در سپتامبر ۲۰۰۳ (شهریور–مهر ۱۳۸۲) برای دریافت وضعیت معاف از مالیات درخواست داد و اندکی بعد تأیید دولت فدرال را دریافت کرد. با این تأیید، بنیاد توانست دریافت کمک‌های مالی خصوصی را آغاز کند.

عملیات مقدماتی ساخت مجموعه یادبود در مارس ۲۰۰۶ (اسفند ۱۳۸۴–فروردین ۱۳۸۵) آغاز شد. در این مرحله، کارگران اطراف ستون‌های پیرامونیِ باقی‌مانده در پایه برج‌های دوقلو پوشش‌های حفاظتی ایجاد کردند. سپس در ژوئیه ۲۰۰۶ (تیر–مرداد ۱۳۸۵)، پس از آنکه مقام‌های ایالت و شهر نیویورک به این نتیجه رسیدند که سپردن همه عملیات ساختمانی مجموعه مرکز تجارت جهانی به یک نهاد، هم سریع‌تر و هم کم‌هزینه‌تر خواهد بود، «اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی» پذیرفت مسئولیت کامل ساخت این پروژه را بر عهده بگیرد.

این بنیاد در اوت ۲۰۰۷ (مرداد–شهریور ۱۳۸۶) نام خود را به «یادبود و موزه ملی ۱۱ سپتامبر در مرکز تجارت جهانی» تغییر داد تا نام آن بهتر بازتاب‌دهنده مأموریت پروژه در بزرگداشت و یادآوری این فاجعه ملی باشد.

پاویون جدید موزه

موزه جدید یادبود ۱۱ سپتامبر در مراسمی در ۱۵ مه ۲۰۱۴ (۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۳) با حضور «باراک اوباما»، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، و «مایکل بلومبرگ»، رئیس هیئت‌مدیره یادبود ۱۱ سپتامبر، به‌طور رسمی افتتاح شد. در همان روز، حصارهای اطراف میدان یادبود ۱۱ سپتامبر نیز برداشته شد و برای نخستین بار امکان ورود آزادانه عموم به این میدان فراهم شد. موزه پس از هشت سال ساخت‌وساز، در ۲۱ مه ۲۰۱۴ (۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۳) به روی عموم گشوده شد. هزینه ساخت موزه و میدان یادبود که پیش‌تر در سال ۲۰۱۱ (۱۳۸۹–۱۳۹۰) افتتاح شده بود، در مجموع به ۷۰۰ میلیون دلار رسید و این مجموعه را به گران‌ترین مجموعه یادبود و موزه‌ای تبدیل کرد که تا آن زمان در ایالات متحده ساخته شده بود.

پاویون ورودیِ روی سطح زمین را شرکت معماری نروژی «اسنوهتا» طراحی کرده است و طراحی فضاهای زیرزمینی موزه را شرکت معماری «دیویس برودی باند» مستقر در نیویورک بر عهده داشته است. فضاهای نمایشگاهی موزه نیز با همکاری شرکت‌های نیویورکی «تینک دیزاین» و «لوکال پراجکتس» و شرکت «لیمن دیزاین» مستقر در ایالت ایلینوی طراحی شده‌اند.

این موزه ۱۰ هزار و ۲۰۰ متر مربع فضای نمایشگاهی دارد که به روایت ماجرای حملات ۱۱ سپتامبر و بمب‌گذاری تروریستی ۲۶ فوریه ۱۹۹۳ (۷ اسفند ۱۳۷۱) در مرکز تجارت جهانی اختصاص یافته است. این روایت با استفاده از اشیای تاریخی، تصاویر، خاطرات و روایت‌های شخصی و فناوری‌های تعاملی ارائه می‌شود. بازدیدکنندگان از طریق مسیری شیب‌دار به فضای وسیع زیرزمینی موزه پایین می‌روند؛ فضایی که در محدوده پی و زیرساخت مجموعه اصلی مرکز تجارت جهانی قرار دارد. موزه دو فضای اصلی دارد: «تالار یادبود» که یکی از دیوارهای آن با جمله‌ای بزرگ از «ویرژیل»، شاعر روم باستان، آراسته شده است: «هیچ روزی شما را از حافظه زمان پاک نخواهد کرد»؛ و «تالار فونداسیون» که بخشی از دیوار دوغابی اصلی مرکز تجارت جهانی را در خود جای داده است. این دیوار حائل در اواسط دهه ۱۹۶۰ (اواسط دهه ۱۳۴۰ خورشیدی)، هنگام گودبرداری محل، ساخته شد تا از نفوذ آب رودخانه هادسن در نزدیکی مجموعه جلوگیری کند.

از دیگر بخش‌های شاخص موزه می‌توان به «پلکان بازماندگان» اشاره کرد؛ پلکانی که بخشی از میدان مرتفعِ مجموعه اصلی مرکز تجارت جهانی بود و در روز ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ (۲۰ شهریور ۱۳۸۰) به یکی از مسیرهای حیاتی فرار کارکنان از این مجموعه تبدیل شد. بخش مهم دیگر «آخرین ستون» است؛ قطعه‌ای فولادی از سازه مرکز تجارت جهانی که در پایان عملیات جست‌وجو و بازیابی در محل، در مه ۲۰۰۲ (اردیبهشت–خرداد ۱۳۸۱)، به‌عنوان آخرین قطعه فولادی از گراند زیرو خارج شد.

یکی از بخش‌های بحث‌برانگیز این مجموعه زیرزمینی، محل نگهداری بقایای انسانیِ قربانیان ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ (۲۰ شهریور ۱۳۸۰) است که هنوز شناسایی نشده‌اند یا خانواده‌ای برای تحویل گرفتن آن‌ها مراجعه نکرده است. این محل پشت دیوار «تالار یادبود» قرار دارد؛ همان دیواری که جمله ویرژیل بر آن نقش بسته است، و تنها کارکنان «دفتر پزشکی قانونی ارشد شهر نیویورک» اجازه ورود به آن را دارند. در کنار این محل، فضایی خصوصی به نام «اتاق تأمل» قرار دارد که صرفاً برای بستگان قربانیان ۱۱ سپتامبر در نظر گرفته شده است. هنگام گشایش موزه، حدود ۸ هزار قطعه از بقایای انسانی در این محل نگهداری می‌شد و کارشناسان پزشکی قانونی همچنان در آزمایشگاه DNA خارج از مجموعه، در چارچوب روندی بدون زمان پایان مشخص، برای شناسایی آن‌ها تلاش می‌کردند.

برخی از خانواده‌های قربانیان مرکز تجارت جهانی به ایجاد این محل نگهداری اعتراض کردند و گفتند قرار دادن بقایای احتمالی عزیزانشان در فضایی عمیق در زیر زمین و در مجاورت یکی از جاذبه‌های مهم گردشگری، اقدامی بی‌ملاحظه و نامناسب است. در مقابل، شماری دیگر از بستگان قربانیان این فضای زیرزمینی را محل مناسبی برای نگهداری این بقایا می‌دانند.

قیمت اولیه بلیت معمولی موزه برای بزرگسالان، که ۲۴ دلار تعیین شده بود، نیز بحث‌برانگیز شد و برخی از خانواده‌های قربانیان ۱۱ سپتامبر آن را بیش از حد گران دانستند. در مقابل، حامیان این قیمت‌گذاری معتقد بودند هزینه بلیت بزرگسالان، که بعدها به ۲۶ دلار افزایش یافت، با ابعاد و ارزش مجموعه موزه و یادبود تناسب دارد؛ مجموعه‌ای که هزینه‌های بهره‌برداری و مدیریت آن تنها در سال ۲۰۱۹ (۱۳۹۷–۱۳۹۸) در مجموع به ۷۳ میلیون دلار رسید.

«یادبود و موزه ملی ۱۱ سپتامبر» اعلام کرده است که از زمان گشایش موزه در مه ۲۰۱۴ (اردیبهشت–خرداد ۱۳۹۳)، بیش از ۱۷ میلیون نفر از آن بازدید کرده‌اند. این مجموعه همچنین می‌گوید از زمان افتتاح میدان یادبود در سال ۲۰۱۱ (۱۳۸۹–۱۳۹۰)، بیش از ۵۰ میلیون نفر از سراسر جهان از این میدان دیدن کرده‌اند.