گروند زیرو - آن زمان و اکنون

حوض جدید یادبود برج شمالی

این تصویر حوض معکس کنندۀ تهداب یا زیربنای برج شمالی را نشان می‌دهد که در جولای سال ۲۰۱۱ در شرف تکمیل شدن بود. این حوض توسط مایکل آراد، مهندس اسراییلی امریکایی و پیتر واکر معمار امریکایی به عنوان بخشی از محل یادبود ملی یازدهم سپتمبر طراحی شده است. این محل یادبود جدید طی مراسمی در یازدهم سپتامبر سال ۲۰۱۱ به خانواده‌های قربانیان اهدا شد و یک روز بعد از آن به روی بازدیدکنندگان باز شد.

حوض جدی یادبود [برج] شمالی

حوض‌های منعکس‌کنندۀ برج های شمالی و جنوبی، شامل بزرگترین آبشارهای ساختۀ دست بشر در امریکایی شمالی اند که هر کدام نه متر ارتفاع داشته و آب این آبشارها به داخل یک حوض‌چه مربعی سرازیر می‌شود. آراد می‌گوید که این حوض‌ها نمایانگر "غیبتی اند که قابل مشاهده شده است" و آب به درون فضاهای خالی‌ای جریان می‌یابد که هرگز پر نمی‌شود.

دیوار برنزی اطراف حوض شمالی، نام قربانیان یازده سپتامبر را نشان می‌دهد که شامل کسانی اند که در ساختمان شماره یک مرکز تجارت جهانی و در پرواز شماره ۱۱ خطوط هوایی امریکن آیرلاینز بودند. پرواز که طیاره ربایان آن را به داخل ساختمان هدایت کردند و هم نام کسانی نوشته شده که در بم‌گذاری تروریستی ۲۶ فبروری ۱۹۹۳ در زیر برج شمالی کشته شدند.

حوض جدید یادبود برج جنوبی

تصویر یک حوض منعکس‌کننده را نشان می‌دهد که تهداب برج جنوبی را در بر می‌گیرد و در ماه جولای ۲۰۱۱ در شرف تکمیل شدن بود. این حوض توسط مایکل آراد، مهندس اسراییلی - امریکایی و پیتر واکر، معمار امریکایی طراحی شده است. یادبود جدید در مراسمی برای خانواده‌های قربانیان در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۱ افتتاح شد و روز بعد آن به روی مردم عامه گشوده شد.

حوض جدید یادبود برج جنوبی

حوض‌های منعکس‌کنندۀ برج های شمالی و جنوبی، شامل بزرگترین آبشارهای ساختۀ دست بشر در امریکایی شمالی اند که هر کدام نه متر ارتفاع داشته و به داخل یک حوض‌چه مربعی سرازیر می‌شوند. آراد می‌گوید که این حوض‌ها نمایانگر "غیبتی اند که قابل مشاهده شده است" و آب به درون فضاهای خالی‌ای جریان می‌یابد که هرگز پر نمی‌شود.

دیوار برنزی اطراف حوض جنوبی، نام قربانیان یازده سپتمبر را نشان می‌دهد که شامل کسانی اند که در ساختمان شماره دو مرکز تجارت جهانی و در پرواز شماره ۱۷۵ شرکت یونایتد کشته شدند. طیاره ربایان آن طیاره را به ساختمان شماره دو مرکز تجارت جهانی هدایت کردند. نام امدادکنندگان اولیه، کسانی‌که در پنتاگون بودند و در پرواز ۷۷ امریکن ایرلاینز که به دیوار پنتاگون برخورد داده شد، حضور داشتند و نام کسانی در این دیوار هک شده است که در پرواز شمال ۹۳ یونایتند در شنکسویل ایالت پنسلوانیا سقوط کرد.

پلازا یا میدان یادبود جدید

محل هوتل سابق ماریوت، اکنون بخشی از میدان یادبود ۱۱ سپتمبر را تشکیل می‌دهد که توسط مایکل آراد - مهندس اسراییلی امریکایی و پیتر واکر معمار امریکایی طراحی و طی مراسمی در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۱ به خانواده‌های قربانیان اهدا شد. این میدان یک روز بعد از آن به روی بازدیدکنندگان باز شد.

ادارۀ بندر نیویارک و نیوجرسی که مالک زمینی است که هوتل ویران شده در آن قرار داشته است، با دستیابی به توافقی در اکتوبر سال ۲۰۰۳ مبنی بر فسخ اجارۀ شرکت هوتل ماریوت که قرار بود تا سال ۲۰۹۴ ادامه داشته باشد، راه را برای تبدیل این مکان به بخشی از میدان یادبود هموار می‌کند. این توافق هوتل ماریوت را از تعهد خود برای بازسازی هوتل معاف می‌کند.

ساختارهای خدماتی جدید میدان یادبود

بیش از ۴۰۰ درخت بلوط سفید باتلاقی، دو حوض منعکس‌کنندۀ میدان یادبود را احاطه کرده اند.

دو ساختمان کوچک نیز در محوطۀ هوتل سابق واقع شده اند. شرکت ساختمانی منظر (پی‌دبلیو‌پی) متعلق به پیتر واکر، معمار امریکایی که این میدان را طراحی کرده است می‌گوید که این دو ساختمان در درجۀ اول تهویۀ تاسیسات زیر میدان را فراهم می‌کنند. همچنان شامل فضاهای خدماتی و یک ادارۀ فرماندهی امنیتی استند.

ساختمان جدید شماره ۴ مرکز تجارت جهانی

این تصویر یک مرکز تجارت جهانی جدید را نشان می‌دهد که در سال ۲۰۱۱ در بخشی از محوطۀ ساختمان اصلی در حال ساخت است. این برج که توسط شرکت ساختمانی (Maki and Associates of Japan) طراحی شده است، بخشی از طرح جامع مهندس امریکایی، دانیل لیبسکیند است که در سال ۲۰۰۳ برای توسعۀ مجدد مجتمع مرکز تجارت جهانی طراحی شد. شرکت توسعه دهندۀ Silverstein Properties در ۲۶ اگست ۲۰۱۰ مجوز ساخت و بهره‌برداری از ساختمان شماره ۴ مرکز تجارت جهانی را تحت اجارۀ ادارۀ بنادر نیویارک و نیوجرسی دریافت کرد.

ساختمان جدید شماره ۳ مرکز تجارت جهانی

این تصویر ساختمان جدید شماره ۳ مرکز تجارت جهانی را نشان می‌دهد که در سال ۲۰۱۱ در یک بخشی دیگری از محوطۀ ساختمان اصلی در حال ساخت است. این برج که توسط شرکت ساختمانی (Rogers Stirk Harbour + Partners) طراحی شده است، بخشی از طرح جامع انجنیر امریکایی، دانیل لیبسکیند است که در سال ۲۰۰۳ برای توسعۀ مجدد مجتمع مرکز تجارت جهانی طراحی شد. شرکت توسعه دهندۀ Silverstein Properties در ۲۶ اگست ۲۰۱۰ مجوز ساخت و بهره‌برداری از ساختمان شماره ۳ مرکز تجارت جهانی را تحت اجارۀ ادارۀ بنادر نیویارک و نیوجرسی دریافت کرد.

ساختمان جدید شماره ۴ مرکز تجارت جهانی

تعمیر ۷۲ طبقه‌ای ساختمان شماره ۴ مرکز تجارت جهانی به تاریخ ۱۳ نوامبر ۲۰۱۳ افتتاح شد. این آسمان خراش با ارتفاع ۲۹۷ متر، پس از تکمیل ساخت تمامی برج‌ها، چهارمین آسمان‌خراش بلند در مجموعه‌‌ای مرکز تجارت جهانی است. مهندس فومیهیکو ماکی، ساختمان شماره ۴ مرکز تجارت جهانی را "برج ساده توصیف می‌کند که حضوری متناسب داشته، آرام، اما با شکوه است."

یک‌سوم ساختمان شماره ۴ مرکز تجارت جهانی به‌عنوان دفتر مرکزی جدید اداره بندر نیویارک و نیوجرسی مورد استفاده قرار می‌گیرد. دیگر مستاجران اداری این ساختمان شامل برخی از ادارات دولتی شهر نیویارک، شرکت MediaMath، شرکت Morningstar، شبکه SportsNet New York (SNY)، شرکت Spotify، شرکت Sterling Entertainment و شرکت بیمه Zurich American Insurance Company هستند.

بخش پایینی ساختمان شماره ۴ مرکز تجارت جهانی همچنین شامل سه طبقه تجارتی بالای سطح زمین و دو طبقه تجارتی زیر سطح زمین است.

ساختمان جدید شماره ۳ مرکز تجارت جهانی

تعمیر ۸۰ طبقه‌ای ساختمان شماره ۳ مرکز تجارت جهانی به تاریخ ۱۱ جون ۲۰۱۸ افتتاح شد. این برج با ارتفاع ۳۲۸ متر، پس از تکمیل ساخت تمامی برج‌ها، سومین برج بلند در مجموعه‌ای مرکز تجارت جهانی است.

از ویژگی‌های متمایز ساختمان شماره ۳ مرکز تجارت جهانی می‌توان به سازهٔ فولادی خارجی آن با مهاربندهای به شکل K و بالکن‌های واقع در طبقات ۱۷، ۶۰ و ۷۶ اشاره کرد. مستاجران اداری این ساختمان شامل شرکت‌های Asana، Casper Sleep، Cozen O’Connor، Diageo، GroupM، Hudson River Trading، IEX Group، Kelley Drye & Warren، McKinsey & Company و Uber هستند. این ساختمان همچنین دارای پنج طبقه تجارتی است.

ساختمان جدید شماره ۲ مرکز تجارت جهانی

در تصوری که در سال ۲۰۱۱ گرفته شده، کارهای تهدابی ساخت برج جدید شماره ۲ مرکز تجارت جهانی را نشان می‌دهد که در بخش شمالی محل ساختمان اصلی در حال انجام بود. ادارهٔ بنادر نیویارک و نیوجرسی، که مالک این محل است، در ۲۶ اگست ۲۰۱۰ طرح ساخت شرکتSilverstein Properties را تایید کرد.

طرح اصلی ساختمان شماره ۲ مرکز تجارت جهانی که در سال ۲۰۰۶ توسط شرکت مهندسی بریتانیایی Foster + Partners طراحی شده بود، یک برج ۷۹ طبقه‌ای با ارتفاع ۴۱۱ متر است که دومین ساختمان بلند در مجموعهٔ مرکز تجارت جهانی می باشد.

طرح جدید ساختمان شماره ۲ مرکز تجارت جهانی توسط Foster + Partners (۲۰۰۶)

ویژگی متمایز این طرح، چهار بخش الماسی‌شکل در قسمت بالایی برج است که به سمت پایین و در جهت حوض‌های منعکس کنندهٔ میدان یادبود ۱۱ سپتامبر شیب پیدا می‌کنند؛ جایی که پیش از این برج‌های دوگانه مرکز تجارت جهانی قرار داشتند.

مرکز جدید ترانسپورت اوکولس در مرکز تجارت جهانی

این تصویر ساخت مرکز ترانسپورت اوکولس جدید در مرکز تجارت جهانی را نشان می‌دهد که در سال ۲۰۱۱ در بخش جنوبی محل ساختمان اصلی در جریان بود.

این مرکز به‌عنوان یک ایستگاه برای شبکهٔ خط آهن Port Authority Trans-Hudson فعالیت خواهد کرد که بخش منهتن شهر نیویارک را با مناطق شمال‌شرقی ایالت نیوجرسی وصل می‌کند. ایستگاه جدید جایگزین یک ایستگاه موقتی شد که در ۲۳ نوامبر ۲۰۰۳ افتتاح شده بود و خدمات قطار Port Authority Trans-Hudson به بخش پایین منهتن را که پس از حملات ۱۱ سپتامبر متوقف شده بود، دوباره برقرار کرد.

ادارهٔ بنادر نیویارک و نیوجرسی، که مسوول ایستگاه خط آهن Port Authority Trans-Hudson است، در جنوری ۲۰۰۴ طرح جدید این ایستگاه را که توسط معمار اسپانیایی سنتیاگو کالاتراوا طراحی شده بود، تایید کرد و قرار بود این ایستگاه در سال ۲۰۰۹ افتتاح شود. اما تغییرات در طرح باعث شد آغاز ساخت‌وساز بخش بالای سطح زمین این ایستگاه تا جولای ۲۰۰۸ به تاخیر بیفتد.

ساختمان جدید شماره ۲ مرکز تجارت جهانی

طبقات زیرزمینی و بدنهٔ اصلی تا سطح سرک در دسامبر ۲۰۱۲ تکمیل شد.

در سال ۲۰۱۳، شرکت انکشافی Silverstein Properties ساخت‌وساز را متوقف کرد تا برای برج جدید مستاجران بزرگ پیدا کند. ساختمان تا سپتامبر ۲۰۲۱ همچنان غیرفعال باقی ماند.

این شرکت انکشافی در سال ۲۰۱۵، به‌عنوان بخشی از یک توافق ابتدایی با شرکت‌های News Corp و 21st Century Fox برای اجارهٔ تقریباً نیمی از فضای اداری برج، طرح جدیدی برای ساختمان شماره ۲ مرکز تجارت جهانی اعلام کرد.

طرح جدید که توسط شرکت مهندسی دنمارکی Bjarke Ingels Group طراحی شده بود، ساختمانی متشکل از هفت ساختمان مکعبی‌شکل را ارایه کرد که به‌صورت پله‌پله روی یکدیگر قرار گرفته‌اند. ارتفاع این طرح تقریباً مشابه ارتفاع طرح اصلی Foster + Partners بود.

After the two U.S. media giants decided not to follow through on leasing 2 WTC, Silverstein Properties asks Foster + Partners in January 2020 to significantly modify its 2006 design.

این شرکت املاک در آن وقت به صدای امریکا گفت که روند طراحی دوبارۀ ساختمان شماره ۳ مرکز تجارت جهانی توسط Foster + Partners در روزهای منتهی به بیستمین سالگرد حملات ۱۱ سپتامبر همچنان ادامه داشت و هنوز تاریخ مشخصی برای انتشار تصاویر سه‌بعدی جدید ساختمان شماره ۲ برای عامه تعیین نشده بود.

ساختمان فلزی موقت غیرفعال که ساختمان شماره ۲ مرکز تجارت جهانی را احاطه کرده است، به لطف نقاشی‌های دیواری رنگارنگی که بر نمای بیرونی آن کشیده شده بود، به یک جاذبهٔ گردشگری محبوب تبدیل شده بود.

در جون ۲۰۱۸، شرکت Silverstein Properties و ادارهٔ بنادر نیویارک و نیوجرسی از هنرمندان خیابانی خواستند تا برای زیباتر ساختن این ساحه، نقاشی‌های دیواری با تصاویر روحیه‌بخش ترسیم کنند. این پروژه در سپتامبر همان سال تکمیل شد. در اکتوبر ۲۰۲۰، یک باغ بیر اوکولوس (Oculus Beer Garden) در سمت سرک چرچ این محل افتتاح شد.

مرکز جدید ترانسپورت اوکولس در مرکز تجارت جهانی

ایستگاه خط آهن Port Authority Trans-Hudson در مرکز تجارت جهانی، در ۳ مارچ ۲۰۱۶ به روی عامه باز شد. در آن زمان، فروشگاه‌های تجارتی و برخی از ورودی‌های هم‌سطح سرک هنوز افتتاح نشده بودند.

سقف سفید و متمایز این ایستگاه دارای دو بال رو به بالا است که بر فراز دو قوس قرار گرفته‌اند. به گفتهٔ معمار آن، سنتیاگو کالاتراوا، این طرح قرار است شبیه کبوتری باشد که از دستان یک کودک رها می‌شود. در میان دو قوس، یک نورگیر باریک قرار دارد که در روزهای با هوای معتدل و هر سال در ۱۱ سپتامبر نیز باز می‌گردد.

هزینهٔ چهار میلیارد دالری ساخت این مرکز ترانسپورت آن را به گران‌ترین ایستگاه قطار در ایالات متحده تبدیل کرد. هزینه‌ای که تقریباً دو برابر بودجهٔ اولیهٔ ۲.۲ میلیارد دالر بود. تکمیلی این ایستگاه نیز هفت سال بیشتر از زمان‌بندی اولیه طول کشید.

دو طبقهٔ زیرزمینی این ایستگاه، بخشی از مرکز خرید Westfield World Trade Center را در خود جا داده که توسط شرکت فرانسوی املاک تجارتی Unibail-Rodamco-Westfield مدیریت می‌شود. این مرکز خرید جایگزین یک مرکز خرید زیرزمینی یک‌طبقه‌ای است که در جریان حملات ۱۱ سپتامبر در زیر مجموعهٔ اصلی مرکز تجارت جهانی از بین رفت.

مرکز خرید 'آکلس' و ورودی های باقیمانه سرک در ۱۶ اگست ۲۰۱۶ افتتاح شد.

ساختمان آکلس به تاریخ ۱۰ نومبر ۲۰۲۰ به مناسبت روز کهنه سربازان با رنگ های سرخ، سفید و آبی نورپردازی شد. این کار پس از آن انجام شد که اداره بندر نیویارک و نیوجرسی، ارتقای سیستم نورپردازی این ساختمان را با چراغ های کم مصرف و تغییر دهنده رنگ تکمیل کرد. این اداره گفت که نصب ۱۳ هزار چراغ LED در ساختمان آکلس و سایر بخش های مرکز تجارت جهانی، انتشار کاربن را کاهش داده و در سال اول از ۷۰۰ هزار دالر صرفه جویی خواهد کرد.

ساختمان جدید شماره یک مرکز تجارت جهانی

ساختمان جدید شماره یک مرکز تجارت جهانی در سال ۲۰۱۱ در قسمت غربی محوطه ساختمان اصلی در حال ساخت است.

این برج در ابتدا "برج آزادی" نام داشت و اداره بندر نیویارک و نیوجرسی، در ۲۷ اپریل ۲۰۰۶، پس از تایید طرح جون ۲۰۰۵ مهندس امریکایی دیوید چایلدز از شرکت اسکیدمور، اوینگز و مریل، آغاز به ساختن آن کرد.

مالک شرکت ساختمانی، لری سیلورستین، در یک کنفرانس مطبوعاتی در ۲۵ اپریل ۲۰۰۶ گفت که حق ساخت برج آزادی را به اداره بندر نیویارک و نیوجرسی واگذار کرده است. او در جولای ۲۰۰۱ همه ساختمان های مجموعه مرکز تجارت جهانی را از این اداره به اجاره گرفته بود. در عوض، او حق ساخت برج‌ های اداری جدید شماره ۲، ۳ و ۴ مرکز تجارت جهانی را به عنوان بخشی از طرح توسعه مجدد برای شرکت خود حفظ می ‌کند.

طرح برج آزادی چایلدز، تفاوت قابل توجهی با طرح سال ۲۰۰۲ مهندس امریکایی، دنیل لیبسکیند، دارد که در سال ۲۰۰۳ توسط شرکت ساختمانی منهتن جنوبی به عنوان بخشی از طرح جامع لیبسکیند برای توسعه مجدد مجتمع مرکز تجارت جهانی تایید شد. اما طرح چایلدز یک عنصر کلیدی از دیدگاه لیبسکیند را حفظ کرده است که خواستار اعمار برج آزادی به ارتفاع ۵۴۲ متر یا ۱۷۷۶ فوت است، رقمی که به افتخار سال استقلال ایالات متحده مطرح شده است.

اداره بنادر نیویارک و نیوجرسی در ۲۷ مارچ ۲۰۰۹ نام برج آزادی را به ساختمان شماره یک مرکز تجارت جهانی تغییر داد. سازمان دورست، یک شرکت املاک تجارتی مستقر در شهر نیویارک، در ۷ جولای ۲۰۱۰ به عنوان یکی از شرکت های ساختمانی برای اعمار ساختمان شماره یک مرکز تجارت جهانی به اداره بندر پیوست.

شرکت های ساختمانی تا سپتامبر ۲۰۱۱، از ۱۰۴ طبقه، اعمار طبقه هشتادم را تکمیل کردند.

استیشن موقتی PATH

یک ایستگاه راه‌ آهن موقت برای شبکه‌ حمل و نقل بندری ترانس-هادسون (PATH) که منطقه‌ منهتن نیویارک را به شمال شرقی نیوجرسی وصل می ‌کند، در قسمت شرقی این مکان ساخته شد. این ایستگاه در ۲۳ نوامبر ۲۰۰۳ افتتاح شد و عرضه خدمات به منهتن جنوبی که از زمان ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به حالت تعلیق درآمده بود، از سر گرفته شد.

ایستگاه موقت (سمت راست تصویر) در نهایت تخریب خواهد شد تا محل برای اعماریک مرکز هنرهای نمایشی جدید ایجاد شود. شرکت ساختمانی منهتن جنوبی، یک شرکت مشترک ایالت و شهر نیویارک که وظیفه بازسازی این منطقه پس از یازدهم سپتمبر را بر عهده دارد، در اکتوبر ۲۰۰۴ شرکت ‌های معماری امریکایی و ناروی Gehry Partners و Snøhetta را برای طراحی و ساخت این مجموعه انتخاب کرد. اما تا سال ۲۰۱۱، به دلیل اختلافات در مورد نوعیت برنامه های که در این مرکز برگزاری خواهد شد و نگرانی ‌ها در مورد هزینه بالای ساخت آن بر روی خط آهن PATH و محل پارکینگ زیرزمینی وسایل نقلیه، طرح نهایی همچنان نامشخص ماند.

ساختمان جدید شماره ۱ مرکز تجارت جهانی

ساختمان شماره یک مرکز تجارت جهانی در سوم نومبر ۲۰۱۴ افتتاح شد و شرکت بزرگ نشراتی Condé Nast به عنوان اولین مستاجر اصلی آن، طبقه ۲۰ تا ۴۴ را اشغال کرد. ارتفاع ۵۴۲ متری این برج، که شامل یک مناره ۱۲۴ متری بر روی سقف آن نیز است، آن را به بلندترین ساختمان در نیم کره غربی تبدیل می ‌کند. شکل منحصر به فرد ساختمان شماره ۱ مرکز تجارت جهانی، که با هزینه ۳.۹ میلیارد دلار ساخته شده است، شامل یک پایه مکعب شکل است که از آن هشت مثلث متساوی ‌الساقین شیشه ‌ای به گونه عمودی بالا می رود تا یک هشت ضلعی در نیمه ساختمان و یک مربع دیگر در سقف آن تشکیل دهند، و به برج این ظاهر پیچ خورده می دهد.

طبقه های ۲ تا ۱۹ که پایه برج را تشکیل می دهد و طبقه های ۹۲ تا ۹۹، طبقه های مکانیکی بدون مستاجر اند.

جاذبه گردشگری اصلی ساختمان شماره یک مرکز تجارت جهانی، رصدخانه One World در ۲۹ می ۲۰۱۵ در طبقه های ۱۰۰ تا ۱۰۲ به روی مردم باز شد و چشم‌ انداز ۳۶۰ درجه ‌ای از شهر نیویارک را تا ۷۲ کیلومتری در تمام جهات ارایه می ‌دهد. این برج ۷۱ لفت دارد که شامل پنج لفت سریع ‌السیر است و بازدیدکنندگان رصدخانه را در عرض ۴۷ ثانیه از زمین به طبقه ۱۰۲ می ‌رساند.

سایر مستاجران اصلی که دو یا چند طبقه از ۲۷۸۰۰۰ متر مربع فضای اداری ساختمان شماره یک مرکز تجارت جهانی را به کرایه گرفته اند، شامل ادارات دولتی فدرال ایالات متحده، چون اداره گمرک و حفاظت مرز ها، دفتر فدرال مدیریت حالات اضطراری، و اداره خدمات عمومی، و شرکت‌ های تجارتی چون DAZN Group، Moody’s Investor Service، Stagwell Inc. و Wunderkind (قبلاً شرکت BounceX) می شود.

سازمان دورست، که مدیریت ساختمان شماره یک مرکز تجارت جهانی را بر عهده دارد، در اگست ۲۰۲۱ به صدای امریکا گفت که ۹۰ درصد فضای اداری برج به کرایه داده شده است.

مرکز جدید هنرهای نمایشی رونالد او. پرلمن

کار های زیرزمینی اعمار مرکز هنر های نمایشی در سال ۲۰۱۸ آغاز شد. این کار پس از تعطیلی ایستگاه موقت PATH در سوم مارچ ۲۰۱۶، تخریب بعدی آن و شروع ساخت پارکینگ زیرزمینی در محل در سال ۲۰۱۷، شروع شد.

رهبری این مرکز در نوامبر ۲۰۱۵، شرکت مهندسیREX مستقر در نیویارک به رهبری جاشوا راموس را برای طراحی مجدد این مرکز انتخاب کرد، که طرح اولیه آن توسط گری پارتنرز و اسنوهتا کنار گذاشته شد. این مرکز بعداً نام رونالد او. پرلمن، تاجر میلیاردر امریکایی، را به پاس قدردانی از کمک ۷۵ میلیون دلاری او به این پروژه در جون ۲۰۱۶، به نام خود اضافه کرد. اداره بندر نیویارک و نیوجرسی، که مالک این مکان است، در فبروری ۲۰۱۸ این ساختمان را به کرایه ۹۹ ساله داد.

کار های ساختمانی روی زمین در این مرکز از دهم سپتامبر ۲۰۱۹ با رسیدن تیرهای فولادی آغاز شد و تا سال ۲۰۲۱ ادامه داشت و مراسم اختتامیه در ۲۳ جون برگزار شد.

ساختمان جدید شماره هفت مرکز تجارت جهانی

ساختمان جدید شماره هفت مرکز تجارت جهانی (سمت راست) در ۲۳ می ۲۰۰۶ گشایش یافت. کار ساخت آن پس از مراسم آغاز پروژه در نوامبر ۲۰۰۲ شروع شده بود.

لری سیلورستین، سازندهٔ ساختمان اصلی شماره هفت مرکز تجارت جهانی، در ماه‌های پس از حملات یازدهم سپتامبر، طراحی ساختمان جدید را به دیوید چایلدز، معمار امریکایی از شرکت"اسکیدمور، اووینگز و مریل"، سپرد. سیلورستین در گفتگو با مجلهٔ "نیویارکر" گفت که"ساختمان قدیمی شماره هفت، ساختمانی سنگی، سنگین و عظیم بود. این بار ساختمانی خواهیم ساخت که ظاهر بسیار سبک‌تری داشته باشد."

چایلدز یک برج شینه‌ای باریک‌تر ۵۲ طبقه‌ با یک نیروگاه کوچک‌تر در پایۀ آن طراحی می کند که به شکل متوازی الاضلاع است تا امکان ترمیم بخشی از خیابان گرینویچ را که توسط ساختمان اصلی قطع شده بود، فراهم کند.

ساختمان جدید شماره هفت مرکز تجارت جهانی، نخستین ساختمان در شهر نیویارک شد که از "شورای ساختمان سبز امریکا" درجهٔ طلایی "رهبری در طراحی انرژی و محیط زیست" را دریافت کرد.

از مستاجران عمدهٔ این ساختمان می‌توان به "برادکست میوزیک"، "جفری بیرز اینترنشنل"، "مانسویتو ونچرز"، "موئت هینسی امریکا"، شرکت "مودیز", اکادمی علوم نیویارک، "سیلورستین پراپرتیز"، شرکت حقوقی "ویلمر هیل" و "زولا" اشاره کرد.

ساختمان شماره هفت مرکز تجارت جهانی

پارک جدید خانوادگی "سیلورستین"

پارک خانوادگی سیلورستین، محوطه‌ای مثلثی‌شکل که در بخش شرقی محل ساختمان اصلی شماره هفت مرکز تجارت جهانی ساخته شده است، در سال ۲۰۰۴ تکمیل شد.

این پارک ۱۳۹۰ متر مربعی که توسط کن اسمیت، معمار منظر نیویارکی، طراحی شده است، دارای یک فوارهٔ دایره‌ای است که با مجموعه‌ای از درختان و درختچه‌ها احاطه شده است. این پارک به‌عنوان فضایی آرام برای کارمندان دفاتر، باشندگان محل و بازدیدکنندگان طراحی شده است.

در مرکز فوارهٔ این پارک در آغاز مجسمهٔ سرخ‌رنگ "گل بالونی"، اثر جیف کونز، هنرمند امریکایی، نصب شده بود. این مجسمهٔ فولادی ضدزنگ با ارتفاع ۲.۷ متر به نماد پارک تبدیل شد. این مجسمه در اکتوبر ۲۰۱۸، همزمان با ترمیم فواره، برای بازسازی برداشته شد. هرچند فواره بعداً دوباره فعال شد، شرکت سیلورستین پراپرتیز به صدای امریکا گفت که بازسازی این مجسمه در اگست ۲۰۲۱در اروپا همچنان ادامه دارد.

محل آیندهٔ مرکز امنیتی وسایط نقلیه

پس از سال‌ها مذاکره دربارهٔ سرنوشت محل کلیسای "سنت نیکولاس"، مقام‌های محلی و ایالتی در جولای ۲۰۰۸ با اسقف‌نشین ارتودوکس یونانی امریکا به یک توافق ابتدایی دست یافتند تا این کلیسا در پارکی دوباره اعمار شود که قرار بود در یک بلاک شرق محل اصلی آن ساخته شود. بر اساس این توافق، اسقف‌نشین باید حق مالکیت زمین کلیسای ویران‌شده واقع در جاده ۱۵۵"سیدر" را به ادارهٔ بنادر نیویارک و نیوجرسی واگذار می‌کرد تا این اداره بتواند حفاری محل را برای ساخت یک مرکز امنیتی زیرزمینی وسایط نقلیه برای مجموعهٔ جدید مرکز تجارت جهانی آغاز کند.

در مقابل انتقال زمین، اداره بنادر موافقت کرد ۲۰ میلیون دالر برای بازسازی کلیسا در یک قطعه زمین بزرگ‌تر در محل جدید به کلیسای اورتودوکس اختصاص دهد. همچنین این اداره متعهد شد بین ۲۰ تا ۴۰ میلیون دالر دیگر برای ساخت سکویی هزینه کند که ساختمان جدید کلیسا را در بالای مرکز امنیت وسایط نقلیه نگه خواهد داشت.

اما مذاکرات برای نهایی‌کردن این توافق در مارچ ۲۰۰۹ به بن‌بست می‌رسد. اداره بنادر در اواسط سال ۲۰۱۰ عملیات حفاری را در محل کلیسای پیشین آغاز می‌کند و می‌گوید دیگر نمی‌تواند آغاز ساخت مرکز امنیت وسایط نقلیه را به تأخیر بیندازد؛ مرکزی که قرار است به‌عنوان یک مسیر حیاتی زیرزمینی برای محوطه بازسازی‌شده مرکز تجارت جهانی مورد استفاده قرار گیرد.

در نهایت، اندرو کومو، والی نیویارک، در ۱۴ اکتوبر ۲۰۱۱ میان دو طرف میانجی‌گری کرده و توافق نهایی را رقم می‌زند. این توافق زمینه را برای آغاز روند طراحی کلیسای جدید از سوی مقامات کلیسای اورتودوکس فراهم می‌کند.

پارک جدید لیبرتی

پارک لیبرتی، یک فضای تفریحی و سرسبز به مساحت ۴ هزار متر مربع که در ارتفاع ۷ متری بالای سرک لیبرتی قرار دارد، در ۲۹ جون ۲۰۱۶ به روی عموم گشوده شد.این پارک مستطیل‌شکل بر بام مرکز امنیت وسایط نقلیه ساخته شده است؛ مرکزی که وسایط باربری و بس‌هایی را که وارد محوطه زیرزمینی مرکز تجارت جهانی می‌شوند، بازرسی می‌کند.

طرح پارک که توسط جوزف ای. براون، معمار منظر امریکایی، طراحی شده است، در سال ۲۰۱۳ رونمایی شد. این پارک که مالکیت آن به اداره بنادر نیویارک و نیوجرسی تعلق دارد، ساخت آن با هزینه ۵۰ میلیون دالر در سال بعد آغاز شد.

پس از تکمیل پروژه، دو مجسمه نمادین در سکوی مرتفع این پارک قرار گرفتند.

یکی از این آثار، "کره" (The Sphere) اثر هنرمند آلمانی، فریتس کونیگ، است که در اصل در مرکز میدان آستین جی. توبین در محوطه مرکز تجارت جهانی قرار داشت و پس از فروپاشی برج‌های دوگانه در حملات ۱۱ سپتامبر، آسیب دید و فرورفته شد.این مجسمه برونز هفت‌متری، نخستین‌بار در ۱۱ مارچ ۲۰۰۲ در پارک باتری در نزدیکی مرکز تجارت جهانی دوباره در معرض دید عموم قرار گرفت و تا سال ۲۰۱۲ در آنجا باقی ماند. در آن سال، به دلیل بازسازی پارک، مجسمه به انبار منتقل شد. پس از آن، کمپاین عمومی برای بازگرداندن "کره" به محل نمایش عمومی در محوطه مرکز تجارت جهانی راه‌اندازی شد. پس از درگذشت کونیگ در ۲۲ فبروری ۲۰۱۷، این اثر در ۶ سپتامبر همان سال به پارک لیبرتی منتقل شد. "کره" رسماً در مراسمی در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۷ در پارک لیبرتی رونمایی شد.

مجسمه دیگر، "یادبود پاسخ‌گویی امریکا" (America’s Response Monument) اثر هنرمند امریکایی، دوو بلومبرگ، است.

این اثر برنز چهارمتری، یک سرباز نیروهای عملیات ویژه ایالات متحده را سوار بر اسب به نمایش می‌گذارد و به نیروهای امریکایی ادای احترام می‌کند که در واکنش به حملات ۱۱ سپتامبر به افغانستان اعزام شدند و در مراحل ابتدایی نبرد با جنگجویان طالبان، که به القاعده پناه داده بودند، سوار بر اسب‌های افغان می‌شدند.بلومبرگ برای ساخت این مجسمه از عکس‌های دولت ایالات متحده الهام گرفته است؛ عکس‌هایی که در اکتوبر ۲۰۰۱، نیروهای امریکایی را در حالی نشان می‌داد که همراه با قبایل متحد افغان، سوار بر اسب از مناطق کوهستانی دشوار عبور می‌کردند.

بنای یادبود "پاسخ امریکا" نخستین‌بار در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۱ در لابی سرک سمت غرب ساختمان "وان ورلد فایننشل سنتر"، در مجاورت محل "گراند زیرو"، به نمایش گذاشته شد.این اثر در ۱۹ اکتوبر ۲۰۱۲ به محل روباز دیگری در سرک ویسی، نزدیک راه دخولی ایستگاه موقت قطار PATH و در زیر ساختمان در حال ساخت "ساختمان یک مرکز تجارت جهانی"، انتقال یافت و بار دیگر افتتاح و تقدیم شد.این مجسمه سرانجام به لیبرتی پارک منتقل شد و در مراسمی در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۶ برای سومین‌بار افتتاح و تقدیم شد.

مرکز جدید امنیت وسایط نقلیه

مرکز امنیت وسایط نقلیه (VSC) در مرکز تجارت جهانی در ۳۱ اکتوبر ۲۰۱۴ برای استفاده عمومی، از جمله تحویل معمول بسته‌ها برای مستأجران مرکز تجارت جهانی، افتتاح شد؛ این مرکز سه روز پیش از آغاز رسمی فعالیت برج ۱ مرکز تجارت جهانی به بهره‌برداری رسید.دروازه دخولی این مرکز در سرک لیبرتی به‌عنوان محل دسترسی و بازرسی برای موترهای باربری، بس‌ها و موترهای از پیش تأییدشده‌ای استفاده می‌شود که وارد شبکه زیرزمینی جاده‌ها، محل‌های بارگیری و پارکینگ‌های ساختمان‌های مختلف محوطه مرکز تجارت جهانی می‌شوند.پارک موتر برای عموم در این مرکز مجاز نیست.

اداره بنادر نیویارک و نیوجرسی، که مالک مرکز امنیت وسایط نقلیه (VSC) است، ساخت این پروژه ۶۶۷ میلیون دالری را تصویب کرد و حفاری برای احداث آن در اواسط سال ۲۰۱۰ آغاز شد.سقف کانکریتی یک‌طبقه ساختار ورودی مرکز امنیت وسایط نقلیه در سال ۲۰۱۳ تکمیل شد و این امر زمینه را برای آغاز ساخت لیبرتی پارک بر فراز این ساختار در سال بعد فراهم کرد.

یکی از شاخص‌ترین ویژگی‌های دخولی مرکز امنیت وسایط نقلیه، "دیوار سبز زنده" به طول ۹۱ متر است که از لبه شمالی پارک روی بام تا سطح سرک امتداد یافته است.

محل احداث آیندۀ مرکز امنیت وسایط نقلیه و ساختمان ۵ مرکز تجارت جهانی (5 WTC)

نزدیک به یک دهه پس از حملات ۱۱ سپتامبر که ساختمان بانک دویچه را غیرقابل استفاده کرد، تخریب این ساختمان در فبروری ۲۰۱۱ تکمیل می‌شود؛ زمانی که کارگران تخریب به سطح زیرزمین می‌رسند.

در نخستین گام برای تخریب این برج، "شرکت توسعه منطقۀ پایینی منهتن" (Lower Manhattan Development Corporation)، یک نهاد مشترک ایالت و شهر نیویارک که پس از حملات ۱۱ سپتامبر مسوول احیای این منطقه شده بود، در چارچوب توافقی در فبروری ۲۰۰۴ وعده می‌دهد که این ملک را به مبلغ ۹۰ میلیون دالر از بانک دویچه خریداری کرده و هزینه روند تخریب آن را نیز بپردازد.این توافق که با میانجی‌گری جورج میچل، رهبر پیشین اکثریت سنای ایالات متحده، صورت می‌گیرد، همچنان مقرر می‌کند که بانک آلمانی ۱۴۰ میلیون دالر دیگر از شرکت‌های بیمه‌اش دریافت کند و به این ترتیب، مناقشه حقوقی آنان بر سر خسارت واردشده به برج پایان یابد.بخش دیگری از این توافق پیش‌بینی می‌کند که پس از تخریب ساختمان، بخشی از محل آن برای ساخت "مرکز امنیت وسایط نقلیه" به‌منظور خدمات‌رسانی به مجموعه مرکز تجارت جهانی استفاده شود. بخش باقی‌مانده نیز برای ساخت برج پیشنهادی "ساختمان شماره ۵ مرکز تجارت جهانی " اختصاص می‌یابد؛ برجی که قرار است محدوده اصلی مجموعه مرکز تجارت جهانی را به سمت جنوب، تا سرک آلبانی، گسترش دهد.

شرکت توسعه منطقۀ پایینی منهتن (LMDC) در ۳۱ اگست ۲۰۰۴ مالکیت محل ساختمان واقع در ۱۳۰ لیبرتی استریت را به دست می‌گیرد. اما در سال‌های بعد، موانعی بر سر راه تخریب سریع ساختمان به وجود می‌آید. مقام‌ها مواد زیان‌بار بیشتری را نسبت به میزان پیش‌بینی‌شده در ساختمان پیدا می‌کنند که این امر باعث بروز اختلافات محیط‌زیستی و مالی میان ساکنان اطراف، نهادهای نظارتی و قراردادیان بر سر روندهای خطرناک پاک‌سازی و تخریب ساختمان می‌شود.کارگران همچنین در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ قطعات استخوان را در بام ساختمان پیدا می‌کنند که متعلق به قربانیان حملات ۱۱ سپتامبر در پی فرو ریختن برج جنوبی بوده است. این کشف، برنامه‌های تخریب ساختمان را به تأخیر می‌اندازد تا جست‌وجو برای یافتن بقایای انسانی بیشتر انجام شود. در مجموع، بیش از ۷۰۰ قطعه استخوان پیدا می‌شود.

سرانجام، روند تخریب ساختمان در ۱۹ مارچ ۲۰۰۷ آغاز می‌شود و کارگران با بازکردن و جداسازی طبقه چهلم برج کار را شروع می‌کنند. در چهار ماه بعد، ۱۳ طبقه دیگر نیز برچیده می‌شود. این روند به‌گونه‌ای انجام می‌شود که هر طبقه باید پیش از تخریب، به‌طور کامل از مواد آلوده پاک‌سازی شود.

در ۱۸ اگست ۲۰۰۷، آتش‌سوزی بزرگی در ساختمان رخ می‌دهد و طبقات ۱۳ تا ۱۸ برج را که روند تخریب آن تا طبقه ۲۶ پیش رفته بود، آسیب می‌رساند. کارمندان اطفائیه به دلیل نبود آب از لوله ایستاده‌ای که در زیرزمین شکسته بود، برای مهار آتش با مشکل روبه‌رو می‌شوند. همچنین، مسیرهای خروج آنان به‌دلیل دیوارهای موقت و پوشش‌هایی که قراردادیان نصب کرده بودند، مسدود می‌شود.در این رویداد، دو کارمند اطفائیه بر اثر استنشاق دود جان می‌بازند و تمام فعالیت‌های تخریب ساختمان متوقف می‌شود.

روند پاک‌سازی آلودگی در می ۲۰۰۸، پس از آن‌که ساختمان از نظر ساختاری مصوون تشخیص داده می‌شود و اقدامات لازم برای بهبود ایمنی در برابر آتش‌سوزی انجام می‌گیرد، از سر گرفته می‌شود. این روند در سپتمبر ۲۰۰۹ تکمیل می‌شود.

شرکت توسعه منطقۀ پایینی منهتن (LMDC) در نوامبر ۲۰۰۹ روند تخریب ساختمان را از سر می‌گیرد. این شرکت پس از صرف بیش از ۲۶۰ میلیون دالر در روند شش‌ساله تخریب، با استفاده از کمک‌های مالی حکومت فدرال، کار تخریب را در فبروری ۲۰۱۱ تکمیل می‌کند.پس از آن، LMDC کنترول بخش شمالی محل ساختمان پیشین "بانک دویچه" را به "اداره بنادر نیویارک و نیوجرسی" واگذار می‌کند تا حفاری برای ساخت مرکز امنیت وسایط نقلیه در محوطه مرکز تجارت جهانی آغاز شود.

قطعه زمین توسعه‌نیافته که برای ساخت مرکز تجارت جهانی شماره ۵ در آینده اختصاص داده شده است.

ده سال پس از آن‌که مقام‌ها روند برچیدن ساختمان "بان دویچه" آسیب‌دیده در حملات ۱۱ سپتامبر را تکمیل کردند، بخش جنوبی محل این ساختمان در سال ۲۰۲۱ همچنان توسعه‌نیافته باقی می‌ماند؛ زیرا طرح ساخت برج آینده "مرکز تجارت جهانی شماره ۵" در انتظار تأیید چندین نهاد دولتی است.شرکت توسعه منطقۀ پایینی منهتن (LMDC) همچنان مالکیت این قطعه زمین، معروف به "محل شماره ۵"، را در اختیار دارد که در میان سرک های واشنگتن، آلبانی و گرینویچ موقعیت دارد.

پس از آن‌که میدان یادبود ملی ۱۱ سپتمبر در سپتمبر ۲۰۱۱ به روی عموم گشوده شد، شرکت توسعه منطقۀ پایینی منهتن (LMDC) اجازه داد بخش جنوبی محل شماره ۵ به‌عنوان محل انتظار برای بازدیدکنندگانی که تکت ورود به میدان یادبود داشتند، استفاده شود؛ میدانی که در آن زمان با حصار احاطه شده بود.محل انتظار در سایت شماره ۵ در ۱۵ می ۲۰۱۴ تخلیه شد؛ هم‌زمان با برگزاری مراسم افتتاحیه و تقدیم "موزیم ملی ۱۱ سپتامبر". در همان زمان، حصار اطراف میدان یادبود برداشته شد و بازدیدکنندگان برای نخستین بار امکان دسترسی آزادانه به این میدان را پیدا کردند.

شرکت توسعه منطقۀ پایینی منهتن(LMDC) تصمیم می‌گیرد بخش جنوبی خالی‌شده سایت ۵ را در چارچوب پروژه‌ای مشترک با Downtown Alliance، یک نهاد غیرانتفاعی حامی کسب‌وکارهای منطقۀ پایینی منهتن، به یک پارک موقت تبدیل کند.این پارک در ۲ سپتامبر ۲۰۱۴ به روی عموم گشوده می‌شود. این مکان که "آلبانی استریت پلازا" (Albany Street Plaza) نام دارد، دارای چوکی‌ها، درختان و یک نقاشی دیواری رنگارنگ است که روی دیواری میان پارک و یک آمریت پولیس کشیده شده است.

شرکت توسعه منطقۀ پایینی منهتن (LMDC) در سال ۲۰۱۴ به اداره بنادر نیویارک و نیوجرسی اجازه می‌دهد در بخش شمالی ساحهٔ ۵، کانتینرهای پیش‌ساختهٔ اداری نصب کند. این کانتینرها شامل فضای اداری برای فرماندهی مرکز تجارت جهانی پولیس اداره بنادر است. این فرماندهی در ۲۴ اپریل همان سال به این تأسیسات موقت منتقل می‌شود.

در گامی مهم برای تحقق طرح ساخت برج ۵ مرکز تجارت جهانی، اندرو کومو شاروال شهر نیویارک، شرکت توسعۀ منطقۀ پایینی منهتن (LMDC) و اداره بنادر ایالت‌های نیویارک و نیوجرسی، در ۲۶ جون ۲۰۱۹ از توسعه‌دهندگان خواستند تا پیشنهادهای خود را برای اجاره یا خرید این محل و ساخت یک ساختمان تجارتی یا چندمنظوره ارایه کنند.

شرکت توسعۀ منطقۀ پایینی منهتن و اداره بنادر در ۱۱ فبروری ۲۰۲۱ تصمیم گرفتند مذاکرات انحصاری را با ایتلافی از توسعه‌دهندگان آغاز کنند که پیشنهاد کرده بود این محل را اجاره کرده و برجی عمدتاً مسکونی بسازد. بر اساس قرارداد کرایه ۹۹ ساله، توسعه‌دهندگان باید کرایه را مستقیماً به اداره بنادر بپردازند.

ین ایتلاف به رهبری شرکت امریکایی سیلورستین پراپرتیز و شرکت بروکفیلد پراپرتیز با مالکیت کانادایی فعالیت می‌کند و دو شرکت کوچک‌تر مستقر در نیویارک، اومنی نیویارک و دابار دیولپمنت پارتنرز، نیز شامل آن اند.

اداره بنادر به صدای امریکا می‌گوید که مذاکرات با این ایتلاف برای نهایی‌کردن قرارداد اجاره محل برج ۵ مرکز تجارت جهانی تا ماه اگست ادامه دارد و هنوز مشخص نیست این مذاکرات چه زمانی به پایان خواهد رسید.

کلیسای جدید اورتودوکس یونانی سنت نیکولاس و زیارتگاه ملی

نزدیک به ۲۰ سال پس از آن‌که کلیسای اصلی در حملات ۱۱ سپتامبر ویران شد، ساخت کلیسای جدید اورتودوکس یونانی سنت نیکولاس و زیارتگاه ملی در محل نزدیکی، در اگست ۲۰۲۱ به مراحل پایانی نزدیک شد. این ساختمان را سنتیگو کالاتراوا، معمار اسپانیایی، طراحی کرده است؛ کسی که کلیسای اورتودوکس یونانی امریکا نخست در سال ۲۰۱۲ از او خواست طرح ساختمان جدید را تهیه کند.

طرح کالاتراوا که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد، ساختمانی گنبددار از مرمر سفید را در میان چهار ستون به تصویر می‌کشد که از ساختمان حاجی صوفیه و کلیسای منجی مقدس در چورا در استانبول الگوبرداری شده است؛ دو کلیسای مشهور سابق اورتودوکس یونانی که مقام‌های ترکیه در سال ۲۰۲۰ آن‌ها را به مسجد تبدیل کردند.این پروژه در خیابان۱۳۰ لیبرتی، در بخش شرقی پارک جدید لیبرتی مرکز تجارت جهانی قرار دارد. ساخت این پروژه با هزینه تخمینی ۲۰ میلیون دالر، در ۱۸ اکتوبر ۲۰۱۴ با مراسم کلنگ‌زنی آغاز شد و در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۶ با نصب موقت یک صلیب بر اسکلیت گنبد، به مرحله تکمیل ساختار اصلی رسید.

اداره بنادر نیویارک و نیوجرسی که در چارچوب توافق مبادله زمین در سال ۲۰۱۱ اجازه داده بود، کلیسا را در جادۀ ۱۳۰ لیبرتی بازسازی کند، در ۲۱ اگست ۲۰۱۷ توافق دیگری را امضا کرد تا این محل برای ۱۹۸ سال به این کلیسا اجاره داده شود.بر اساس توافق جدید، کرایه کلیسا و زیارتگاه مبلغ نمادین یک دالر در سال تعیین شد و مدیران کلیسا می‌تواند در هر زمان در جریان مدت اجاره، این محل را نیز با مبلغی نمادین خریداری کند. مدیران کلیسا نیر پذیرفت که مالکیت محل در اختیار اداره بنادر باقی بماند تا این نهاد دولتی در جریان ساخت‌وساز مسوول اخذ مجوزها و تاییدیه‌های قانونی باشد.

اما کار ساختمانی در دسامبر ۲۰۱۷ متوقف شد، زمانی که شرکت ساختمانی سویدنی اسکانسکا گفت مدیران کلیسا پرداخت‌هایش را انجام نمی‌دهد. مدیران کلیسا چند ماه پیش‌تر اعلام کرده بودند که با کسری شدید مالی روبه‌رو اند که طی سال‌ها انباشته شده بود و در اپریل ۲۰۱۸ شرکت پرایس‌واترهاوس‌کوپرز را برای بررسی امور مالی پروژه کلیسا و زیارتگاه و افزایش چشمگیر هزینه‌ها استخدام کرد.

مفتشان در اکتوبر ۲۰۱۸ نتیجه گرفتند که هیچ مدرکی از تقلب یا استفاده نادرست از منابع مالی توسط اعضای کلیسا وجود ندارد. مدیران کلیسا همچنین پیشنهاد مفتشان برای ایجاد یک نهاد مستقل جدید به نام "دوستان سنت نیکولاس" را پذیرفت تا برای تکمیل پروژه متوقف‌شده کمک مالی جمع‌آوری کند.

گروه "دوستان سنت نیکولاس" میلیون‌ها دالر کمک مالی اضافی از منابع خصوصی جمع‌آوری کرد و زمینه ازسرگیری کار ساختمانی را در ۳ اگست ۲۰۲۰ فراهم ساخت. مجموع کمک‌های جمع‌آوری‌شده در جون ۲۰۲۱ به ۹۵ میلیون دالر رسید؛ تقریباً پنج برابر هزینه‌ای که در ابتدا برای بازسازی پیش‌بینی شده بود.

نمای بیرونی کلیسا و زیارتگاه تکمیل شد و برای نخستین بار در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۱، یک روز پیش از بیستمین سالگرد حملات ۱۱ سپتامبر، روشن گردید. نزدیک به دو ماه بعد، پاتریارک بارتولومیو، رهبر معنوی مسیحیان اورتودوکس شرقی جهان، در ۲ نوامبر ۲۰۲۱ مراسم نمادین گشایش درهای این ساختمان را افتتاح کرد.

ساخت سالون جدید فیتِرمن در سال ۲۰۱۱، پس از سال‌ها تاخیر در تخریب ساختمان آسیب دیده‌ای قبلی، به اتمام نزدیک می‌شود.

در چند سال اول پس از ۱۱ سپتامبر، تالار آسیب‌دیده فیتِرمن در حالی پوشیده مانده است که دانشگاه CUNY با شرکت های بیمه درباره سرنوشت این ساختمان بحث می‌کند. شرکت بیمه FM Global ادعا می‌کند که تالار فیتِرمن قابل تعمیر است، ولی CUNY اصرار دارد که غیرقابل نجات است. این اختلاف در سال ۲۰۰۴ پس از آن حل می‌شود که FM Global با پرداخت ۹۰ میلیون دالر به CUNY برای خسارت‌های وارد شده به ساختمان، موافقت می‌کند.

بعداً در سال ۲۰۰۴، CUNY شرکت معماری "پِی کاب فرید و پارتنرز" را برای تدوین طرحی جهت پاکسازی و تخریب هال فیتِرمن استخدام می‌کند تا از محیط اطراف در برابر سموم داخل ساختمان محافظت کند. این شرکت همچنین ماموریت طراحی و در نهایت ساخت یک هال جدید فیتِرمن را در همان محل بر عهده می‌گیرد. اما تاخیرهای بیشتری به وجود می‌آید، زیرا طرح‌ها تحت بررسی‌های نظارتی طولانی‌مدت قرار می‌گیرند و CUNY به دنبال تامین بودجه کافی از شهر و ایالت برای پیشبرد پروژه است.

برنامه‌های CUNY در سال ۲۰۰۷ با وقوع یک آتش‌سوزی مرگبار تخریب ساختمان Deutsche Bank، کار را توقف داد. این ساختمان نیز در حملات ۱۱ سپتامبر به طور جبران‌ناپذیری آسیب دیده بود. این آتش‌سوزی نگرانی‌های جدیدی را در مورد مصوونیت تخریب در هال فیتِرمن ایجاد کرد و مقام‌های ناظر CUNY را ملزم به ارایه پیشنهادهای اصلاح‌شده‌ای کردند که باید مورد بازبینی بیشتری قرار می‌گرفت.

سازمان حفاظت محیط زیست ایالات متحده در مارچ ۲۰۰۸ طرح پاک‌سازی CUNY برای هال فیتِرمن هال را تایید می‌کند و این فرآیند آغاز می‌شود. در ۱۳ نوامبر همان سال، CUNY با اعلام توافق مقام‌ها برای تامین ۳۲۵ میلیون دالر جهت تخریب ساختمان قدیمی و ساخت ساختمان جدید، بار دیگر تقویت می‌شود. این پول شامل ۱۳۹ میلیون دالر از حکومت محلی شهر نیویارک، ۸۰ میلیون دالر از غرامت بیمه CUNY و بودجه اضافی از سوی CUNY و مقامات ایالت نیویارک است.

پاک‌سازی سالون قدیمی فیتِرمن در ماهٔ می ۲۰۰۹ به پایان رسید و عملیات تخریب آغاز شد که تا نوامبر همان سال به سطح زمین رسید. CUNY به ‌سرعت برای شروع بازسازی اقدام کرد و در اول دسامبر مراسم آغاز کار سالون جدید فیتِرمن را برگزار کرد

سالون جدید فیترمن

تقریباً ۱۱ سال پس از آنکه سالون قدیمی فیتِرمن در ۱۱ سپتامبر به طور جبران‌ ناپذیری آسیب دید، سالون جدید فیتِرمن در ۲۷ اگست ۲۰۱۲ برای نخستین صنوف خود در حال افتتاح شد که ساخت و ساز داخلی در برخی از بخش‌های ساختمان همچنان ادامه داشت. از میان بخش‌های دیگری که هنوز در حال ساخت بود، یک گالری هنرهای زیبا و یک قهوه خانهٔ عامه بود.

پس از تکمیل ساخت‌وساز داخلی، تالار بازسازی‌شده فیتِرمن حاوی حدود ۳۷۱۰۰ متر مربع ساحهٔ قابل استفاده است. در ساختمان قبلی، این مساحت به ۳۴۸۰۰ متر مربع میرسید.

این ساختمان جدید ۱۴ طبقه با نمای خشتی و شیشه‌ای سرخ رنگ خود از ساختمان‌های اداری اطرافش متمایز است. هدف از این نوع طراحی این است تا رهگذران بتوانند آنچه را که در داخل می‌گذرد ببینند و مردم را برای استفاده از امکانات آن که شامل یک مرکز کنفرانس ها در روی بام می‌باشد، تشویق کند.

هشتاد صنف درس و لابراتوار های کمپیوتری جدید سالن فلیترمن، مجهز به تکنالوژی آموزشی پیشرفته اند و ظرفیت صنف‌های درسی BMCC را در سال ۲۰۱۲ به میزان یک سوم افزایش داده اند و از ازدحام جمعیت در محوطۀ اصلی جاده چمبرز که بسیاری از دانشجویان در صنف های تریلر شرکت می‌کردند، کاسته است.

طراحان سالون جدید فیتِرمن، شرکت "پِی کاب فرید ایند پارتنرز"، می‌گویند که امکانات آن و "فضای پرجمع ‌وجوش و پرنور، نقش مهم را در نوسازی مستمر این محله دارند".

پاویلین موزیم جدید

یک پلازای جدید برای یادبود از ۱۱ سپتامبر در جولای ۲۰۱۱ در محل سابق پلازای آستین جی. توبین در حال تکمیل شدن است. این پلازا در ۱۲ سپتامبر، یک روز پس از دهمین سالگرد حملات، به روی عموم مردم گشوده می‌شود. در مرکز این پلازا، یک پاویلین جدید برای موزیم زیرزمینی یادبود یازدهم سپتامبر قرار دارد که هنوز زیر ساخت است.

روند توسعه مجتمع یادبود و موزیم در جولای ۲۰۰۲ آغاز می‌شود، زمانی که شرکت "توسعه منطقۀ پایینی منهتن" (LMDC) - یک شرکت مشترک ایالت و شهر نیویارک که ماموریت احیای منطقه پس از ۱۱ سپتامبر را بر عهده دارد - پیش‌نویس بیانیه ماموریت پروژه را تهیه می‌کند. هیات مدیره این شرکت در اپریل ۲۰۰۳ پس از دریافت نظریات خانواده‌های قربانیان ۱۱ سپتامبر، بازماندگان، امدادگران، ساکنان منطقه و دیگران، بیانیه ماموریت نهایی را تصویب می‌کند. این بیانیه به بنیاد یادبود مرکز تجارت جهانی که به تازگی تاسیس شده و در ابتدا با همین نام شناخته می‌شد، اجازه می‌دهد تا "مالکیت، ساخت، بهره‌ برداری و نگهداری یادبود و تجهیزات مرتبط را در محل مرکز تجارت جهانی بر عهده داشته باشد". یکی از وظایف کلیدی این بنیاد، جمع‌آوری کمک‌های مالی برای این پروژه از طریق درخواست کمک‌های خیریه است؛ فعالیتی که LMDC به دلیل وضعیت خود به عنوان یک نهاد دولتی از انجام آن منع شده است. این بنیاد در سپتامبر ۲۰۰۳ برای معافیت مالیاتی درخواست می‌دهد و اندکی پس از آن منظوری (حکومت) فدرال را دریافت می‌کند که این امر به شرکت LMDC این امکان را مهیا می‌کند تا دریافت کمک‌های مالی خصوصی را آغاز کند.

ساخت مقدماتی پروژه یادبود در مارچ ۲۰۰۶ آغاز می‌شود، زمانی که کارگران دیوارهای محافظتی را در اطراف ستون‌های باقی‌مانده برج‌های دوگانه بلند می‌کنند. اداره بنادر نیویارک و نیوجرسی در جولای ۲۰۰۶ موافقه کردند تا تمام ساخت‌وساز پروژه را بر عهده بگیرد. این کار پس از آن صورت گرفت که مقام‌های ایالت و شهر نیویارک تصمیم می‌گیرند که واگذاری مسوولیت تمام کارهای ساختمانی در مجتمع مرکز تجارت جهانی به یک نهاد واحد، سریع‌تر و کم‌هزینه‌تر است.

این بنیاد در اگست ۲۰۰۷ نام خود را به "یادبود و موزیم ملی یازدهم سپتامبر در مرکز تجارت جهانی" تغییر داد تا ماموریت پروژه را که گرامی‌داشت از یک فاجعه ملی است، بهتر منعکس کند.

پاویلین موزیم جدید

موزیم جدید یادبود ۱۱ سپتامبر طی مراسمی در ۱۵ می ۲۰۱۴ به ریاست بارک اوباما، رییس‌ جمهور وقت ایالات متحده، و مایکل بلومبرگ، رییس هیات ‌مدیره یادبود ۱۱ سپتامبر، افتتاح شد. در همان روز، موانع محافظتی‌ اطراف پلازا یادبود ۱۱ سپتامبر برداشته شدند و برای اولین بار بگونهٔ رایگان برای مردم باز شد. این موزیم پس از هشت سال ساخت که هزینه‌ آن و پلازای یادبود که در سال ۲۰۱۱ افتتاح شد، به طور مجموعی به ۷۰۰ میلیون دالر می‌رسد، در ۲۱ می به روی عموم گشوده می‌شود. این مجتمع موزیم و یادبود پرهزینه ترین پروژه‌ای است که در ایالات متحده ساخته شده است.

لوژ ورودی طیقه کف زمین، توسط شرکت معماری ناروی به نام اسنوهتا (Snøhetta) طراحی شده است، در حالی که بخش‌های زیرزمینی موزیم توسط شرکت معماری موسوم به (Davis Brody Bond) که در نیویارک مستقر می‌باشد،‌ طراحی شده‌اند. بخش های نمایشگاهی آن توسط شرکت‌های (Thinc Design) و (Local Projects, LLC) دو شرکت مستقر در نیویارک و (Layman Design) شرکت مستقر در ایلینوی، طراحی شده‌اند.

مساحت این موزیم ۱۰۲۰۰ متر مربع است که به روایت داستان ۱۱ سپتامبر و بم‌گذاری تروریستی ۲۶ فبروری ۱۹۹۳ در مرکز تجارتی جهان از طریق اشیا تاریخی، تصاویر، داستان‌های شخصی و تکنالوژی تعاملی اختصاص یافته است. بازدیدکنندگان از طریق یک راهروی دایروی به درون یک حفره وسیع زیرزمینی که مجتمع اصلی مرکز تجارتی جهان در آن قرار داشته، پایین می‌روند. دو بخش اصلی موزیم عبارتند از تالار یادبود که دیواری با متنی طولانی از ورژیل، شاعر رومی باستان، دارد که می‌گوید: "هیچ روزی شما را از خاطر زمان نخواهد زدود"؛ و سالون که بخشی از دیوار اصلی مرکز تجارت جهانی را در خود جای داده است؛ این دیوار حایل برای جلوگیری از ورود آب‌های رودخانه هدسن که در نزدیکی آن قرار دارد، هنگام حفاری در اواسط دهه ۱۹۶۰ ساخته شده بود.

از نکات برجسته دیگر این موزیم می‌توان به "زینه های بازماندگان" اشاره کرد؛ زینه های که بخشی از پلازای مرتفع اصلی مرکز تجارت جهانی بود و در ۱۱ سپتامبر خط حیاتی برای کارمندان اداری در حال فرار از مرکز تجارت جهانی به شمار می‌رفت؛ و "ستون آخر"، قطعه‌ای از فولاد مرکز تجارتی جهان آخرین پارچه‌ای بود که در ماه می ۲۰۰۲، در پایان عملیات جستجو، از Ground Zero (محل فاجعه) خارج شد.

یکی از ویژگی‌های جنجالی این مجتمعی زیرزمینی، مخزنی برای نگهداری بقایای شناسایی‌نشده و تحویل‌نشده قربانیان یازدهم سپتامبر در مرکز تجارت جهانی است. این مخزن پشت دیوار تالار یادبود موزیم قرار دارد که نقل‌قولی از ورژیل بر آن حک شده و تنها برای کارمندان طب عدلی شهر نیویارک قابل دسترسی است. بخش خصوصی به نام "اتاق مراقبت" که منحصراً برای بستگان قربانیان ۱۱ سپتامبر اختصاص یافته، در کنار این مخزن قرار دارد. در زمان افتتاح موزیم، این مخزن حدود ۸۰۰۰ قطعه از بقایای انسانی را در خود جا داده بود که کارشناسان طبی ماموریت شناسایی آن‌ها را به عنوان بخشی از یک عملیات نامحدود در یک لابراتوار DNA خارج از محل بر عهده داشتند.

برخی از اعضای خانواده قربانیان مرکز تجارت جهانی به این انبار اعتراض دارند و می‌گویند نگهداری احتمالی بقایای عزیزانشان در اعماق زمین و در فضایی مجاور یک محل بزرگ گردشگری را بی توجهی می‌دانند. ولی تعدادی دیگر از بستگان قربانیان، این انبار زیرزمینی را یک مرکز مناسب می‌دانند.

بحث و جدل بر سر قیمت تکت ۲۴دالری موزیم برای بزرگسالان نیز برانگیخته شده است، و برخی از اعضای خانواده‌های قربانیان ۱۱ سپتامبر آن را گزاف می‌دانند. حامیان می‌گویند قیمت تکت بزرگسالان، که از آن زمان به ۲۶ دالر افزایش یافته است، با وسعت و ارزش مجتمع موزیم و محل یادبود، که هزینه‌های عملیاتی و مدیریتی آن برای سال ۲۰۱۹ در مجموع ۷۳ میلیون دالر است، متناسب است.

موزیم و یادبود ملی ۱۱ سپتامبر می‌گوید که از زمان افتتاح این موزیم در می ۲۰۱۴، بیش از ۱۷ میلیون نفر از آن بازدید کرده‌اند. این مجتمع می‌گویدکه از زمان افتتاح پلازای یادبود در سال ۲۰۱۱، بیش از ۵۰ میلیون نفر از سراسر جهان از آن بازدید کرده‌اند.